Woven Into the Void

Woven Into the Void begint met niets. Een puur zwart oppervlak, ongestoord, totdat gecontroleerde krassen een doorgang erin openen. Dunne lichtlijnen verschijnen waar het acrylglas is bewerkt, en vanuit die lijnen ontvouwt zich een heel landschap, vlak na vlak dat wegplooit naar één enkel punt ver in de verte.

Er is hier geen pigment, geen afdruk, niets dat aan het oppervlak is toegevoegd. Het beeld bestaat alleen omdat er materiaal is weggenomen. Wat eruitziet als architectuur, of als herinnering, of als een gang door de ruimte, is eigenlijk slechts licht dat de achtergelaten groeven vindt en, afhankelijk van waar u staat, kiest om ze te onthullen of opnieuw te laten verdwijnen.

Vanuit de andere kant van de ruimte oogt het werk als één enkele grote structuur, een landschap dat volledig is opgebouwd uit geometrie en afstand. Stapt u dichterbij, dan lost die structuur op in een veld van individuele markeringen, elk klein, elk noodzakelijk, geen ervan op zichzelf van betekenis. Het oog wordt hoe dan ook naar binnen getrokken, naar dat ene verdwijnpunt waar elk vlak schijnt te zijn afgesproken samen te komen.

Die aantrekkingskracht is het eigenlijke onderwerp van het werk. We worden aangetrokken naar het punt dat we niet helemaal kunnen bereiken, de plek waar lijnen samenkomen en de ruimte ophoudt. Het is een stille meditatie over diepte zelf, over hoeveel er met heel weinig gesuggereerd kan worden, over hoe leegte meer kan bevatten dan een vol oppervlak ooit zou kunnen.

Woven Into the Void zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of afdruk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernieling is, maar structuur.

"Afstand is niet leeg. Het is waarheen het oog gaat om te blijven kijken."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.