Winehouse in the Dark

Uit een bijna totale duisternis tekent een gezicht zich af: de hoge bijenkorf, de scherpe vleugel van de eyeliner, de neerwaartse blik die haar onmiddellijk herkenbaar maakte voor iedereen die haar ooit heeft horen zingen. Haar hand sluit zich om een vintage microfoonstatief, de inkt op haar onderarm vangt net genoeg licht om leesbaar te zijn. Al het andere lost op in schaduw, alsof de ruimte om haar heen al is verstild.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd door gecontroleerde krassen in plaats van iets dat eraan is toegevoegd. Wat op afstand als een foto leest, is in feite een opeenhoping van gecontroleerde oppervlaktebeschadiging, elke markering doelbewust geplaatst, elk ervan iets wegnemend in plaats van iets neer te leggen.

Het werk is er altijd, in daglicht, in schaduw, in een ruimte zonder enig licht dat erop is gericht. Direct licht roept dit beeld niet op en verbergt het niet. Het verscherpt eenvoudig wat al aanwezig was, verdiept het contrast totdat de bijenkorf, de ogen, de microfoon met verbluffende helderheid leesbaar zijn, om vervolgens terug te wijken als u verdergaat, hetzelfde gezicht dat zijn positie in het donker blijft innemen.

Er is iets passends in het kiezen van duisternis voor haar. Amy Winehouse bracht haar carrière door onder meer licht dan bijna wie ook van haar generatie, podia, flitslampen, krantenkoppen, allemaal gericht op een vrouw die er naar de meeste getuigenissen liever minder van had gehad. Hier komt ze uit het zwart omhoog op de manier waarop ze in de herinnering lijkt voort te leven, deels zichtbaar, deels achtergehouden, onmiskenbaar zichzelf in het fragment dat ons wordt gegeven.

Van de andere kant van de ruimte leest het portret als één monumentaal gebaar, een gezicht dat geheel uit het donker is getrokken. Van dichtbij lost datzelfde gezicht op in een veld van gecontroleerde krassen, elke markering op zichzelf duidelijk te onderscheiden, pas bij elkaar optelbaar tot haar gelijkenis als u een stap terugzet en het oog het werk laat doen.

Winehouse in the Dark vervolgt de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarin beeldmateriaal wordt geconstrueerd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk.

"Zelfs in het donker weigeren sommige gezichten te verdwijnen."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.