Windows Kept Awake in Silence

Amsterdam houdt zijn huizen dicht bij het water, en 's nachts houdt het water ze vast. In deze scène lost de rij smalle zeventiende-eeuwse grachtenpanden op in één donkere massa, waarbij gevels en bakstenen gevelfronten bijna volledig in het zwart verdwijnen. Wat zichtbaar blijft, zijn de nog brandende ramen, als vlakken van fijn licht tegen een gevel die voor de rest van de nacht stil is geworden.

Beneden herhaalt het kanaal de scène zonder haar helemaal te herhalen. Dezelfde verlichte ramen vallen het water in als lange, gebroken strepen, verzacht door het oppervlak, zodat het huis en zijn spiegeling afzonderlijke tijden lijken te bewaren, het ene nog wakker, het andere al dieper in slaap.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Elk verlicht raam, elk spoor van lamplicht langs de kade, is in het oppervlak van het acrylglas gekrast. Het beeld bestaat omdat het oppervlak werd weggenomen door zorgvuldige, doordachte, gecontroleerde oppervlaktebeschadiging, niet omdat er iets op werd aangebracht. De duisternis is simpelweg het materiaal dat onaangeroerd bleef.

Huizen als deze staan al eeuwen, en bewaren generaties van verlichte ramen achter hetzelfde glas. Een kamer die na middernacht nog brandt, heeft altijd één ding betekend: iemand wakker, werkend, wachtend, denkend. Het werk bewaart die stille wacht intact en laat de kijker zich afvragen achter welke ramen een persoon schuilt en achter welke slechts de herinnering aan een persoon.

Het beeld is altijd aanwezig in het acrylglas, niet opgeroepen door licht en niet verloren zonder het. Onder wisselend licht verdiept het contrast en lijkt het water diepte te krijgen, en het werk laat zich van de andere kant van de ruimte anders lezen dan van dichtbij, waar de gloed uiteenvalt in een vlak van afzonderlijke krassen. Licht schept het beeld hier niet. Het verscherpt het.

Op afstand is de rij huizen monumentaal, één donkere vorm doorbroken door warmte. Van dichtbij is diezelfde warmte niets anders dan een vlak van fijne krassen, het bewijs dat het beeld werd opgebouwd door weg te nemen in plaats van toe te voegen. Windows Kept Awake in Silence vervolgt de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden geconstrueerd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Sommige ramen blijven branden niet om gezien te worden, maar omdat iemand vergat te gaan slapen."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.