Where Wings Become Fins

Bovenaan dit werk doorkruisen vogels het zwart in strakke formatie, elke vleugel scherp en belicht tegen het donker. Volgt u de rijen naar beneden, dan verliest dezelfde vleugel langzaam zijn veren, krijgt een staart en verandert in een vis, zonder naad of een enkele nieuwe lijn die de overgang markeert. Bij de onderste rij is de lucht stilletjes water geworden, en aan de rechterrand dunt de hele formatie uit en zinkt terug in het zwart, alsof de leegte nog niet heeft beslist wat het volgende lichaam moet zijn.

Where Wings Become Fins is een eerbetoon aan Sky and Water I van M. C. Escher, de tessellatie waarin Escher bewees dat een vogel en een vis een enkele contour kunnen delen, het wit van de ene het zwart van de andere wordend, en dat de gehele natuur gelezen kan worden als één vorm die van gedachten verandert. Het is een zelfstandig en uniek werk van Tijs Dragtsma, geen kopie, reproductie, print of editie van Eschers houtsnede, en niet gemaakt, geautoriseerd, onderschreven of in licentie gegeven door zijn nalatenschap of enige stichting die zijn naam draagt.

Escher hield zijn prent in twee kleuren en liet een horizon het oog omhoog voeren van vis naar vogel. Hier is de horizon verdwenen. Het hele vlak leeft binnen één diep zwart, en wat water van lucht scheidt is geen lijn maar licht zelf, vallend van één kant en net genoeg van elk wezen oplichtend om het oog de rest te laten invullen.

Elke vogel en elke vis is opgebouwd uit een veld van fijne krassen, rechtstreeks in het acrylglas gewerkt, zodat het witte dat u hier ziet niet getekend maar gevangen is, licht dat verzamelt waar het oppervlak is geopend en niets vasthoudt waar het met rust is gelaten. De tussenruimtes tussen de vormen behouden hun eigen zwart en dragen hun eigen contour net zo zeker als de lichamen eromheen, wat dezelfde truc is waarmee Escher zijn hele beeld opbouwde: niets in dit patroon is vulling, zelfs het donker niet.

Where Wings Become Fins behoort tot In Tribute, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma waarin beeldtaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om te antwoorden op de beelden die onze manier van kijken hebben gevormd, vanuit een andere hoek, een ander moment, of met een stille wending.

Vanaf de andere kant van de ruimte gezien leest het werk als één gehouden formatie, opgehangen in het zwart. Van dichtbij valt het uiteen in een veld van individuele streken, elk een kleine, precieze beslissing, en de overgang van vleugel naar vin blijkt gemaakt te zijn van dezelfde geduldige streek de hele weg naar beneden. Licht schept hier het beeld niet. Het verscherpt het, het contrast verdiepend tussen wat door lucht bewoog en wat nu door water beweegt, zonder dat het werk ooit het een of het ander verliest.

"Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.