Where Reason Ends

Where Reason Ends is een hedendaags kunstwerk over eenzaamheid, het onderbewuste en de grens waar gedachten wijken voor stilte.

Een eenzame figuur doorkruist een uitgestrekte zwarte woestijn. Het hoofd is een maan, bleek en zonder lucht. De schaduwen strekken zich verder uit dan de fysica toelaat. Stenen drijven zonder te vallen. Dit is geen plek. Het is een toestand. Een landschap dat volledig is opgebouwd uit wat de geest draagt wanneer hij alleen loopt.

Het beeld komt niet via verf of print. Het ontstaat door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging op acrylglas. Er wordt geen pigment toegevoegd. Er wordt geen inkt aangebracht. Alleen het oppervlak wordt gewijzigd, en door die wijziging verschijnt de figuur. Terwijl het licht over het acrylglas schuift, beweegt de scène zich tussen zichtbaarheid en bijna verdwijnen, tussen aanwezigheid en de rand van het niets.

Van een afstand leest het werk als één cinematografisch beeld, gecomponeerd met de stilte van een museumstuk. Stap dichterbij, en het oppervlak onthult zich als een veld van gecontroleerde krassen, elk licht vasthoudend onder een andere hoek, elk onderdeel van een structuur die alleen als geheel betekenis heeft.

De Dalí-echo is geen ornament. Het is logica. De zwevende stenen en onmogelijke schaduwen zijn de grammatica van een geest voorbij de rede, voorbij de taal, voorbij het comfort van verklaring. De figuur stopt niet. Hij loopt. En die stille voorwaartse beweging draagt meer psychologisch gewicht dan enige confrontatie ooit zou kunnen.

Dit werk is een voortzetting van de Art with Scratch serie van Tijs Dragtsma, waarin beeldtaal wordt geconstrueerd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of print. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Voorbij de rede rest alleen het lopen."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.