Where a Face Once Bloomed

"Where a Face Once Bloomed" opent met een bronzen buste, versleten tot het zachte groenspat dat alleen decennia van lucht en regen kunnen achterlaten. Waar het gezicht zou moeten zijn, is niets: een volkomen ronde, volkomen gladde leegte, gesloten en zwart, die een groot deel van het kader opslokt. Slechts een smalle heldere rand blijft over rond de schedel, een laatste lichtlijn die de vorm van een hoofd in stand houdt dat voor het overige is uitgewist.

Het portret is niet op het oppervlak aangebracht. Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het is gekrast in diepgroen gekleurd spiegelglas, en dat groen is niet toevallig: het is de kleur waartoe het brons zelf is versleten, de patina van de tijd permanent gemaakt in het materiaal in plaats van slechts gefotografeerd. De gelijkenis bestaat alleen omdat materiaal is weggenomen, gecontroleerde oppervlaktebeschadiging die als pigment dienst doet.

Vanuit de andere kant van een kamer leest de buste als één monumentaal gebaar, gewicht, schaduw en een leegte die het oog naar het midden trekt. Gaat u dichter bij staan en die zekerheid lost op in een veld van fijne krassen, elk ervan het licht op een andere manier opvangend, geen ervan alleen, alle samen de reden waarom een gezicht kan ontbreken en een portret toch kan bestaan.

De spiegel laat de kijker nooit buiten het werk staan. Rond de buste, in het onaangeraakte glas tussen de krassen, worden de ruimte en de persoon die kijkt in de reflectie gevouwen, zodat wie dit geruïneerde portret bestudeert, voor even ook zelf daarin wordt gevouwen, staand where a face once bloomed.

Licht schept dit beeld niet. Het verscherpt het. De krassen behouden hun vorm in zwak licht en in vol licht, in een stille ruimte en in een heldere; wat verandert is uitsluitend de reflectie die over het oppervlak beweegt, nooit het portret zelf, nooit de leegte in het midden ervan.

De leegte is evenzeer het onderwerp als de buste, identiteit weggesleten tot slechts haar contour rest, gevat in een groen zo diep dat het bijna als afwezigheid leest, met het eigen gezicht van de kijker getrokken in de ruimte waar ooit een ander gezicht was. Where a Face Once Bloomed zet de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin gekraste afbeeldingen zijn gevat in gekleurd spiegelglas en de kijker deel uitmaakt van het werk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur, en waarbij de spiegel kijken verandert in deelnemen.

"Een gezicht kan worden weggenomen. De vorm die het achterlaat niet."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.