What the Water Keeps

What the Water Keeps begint met het kleinst denkbare vaartuig, een enkel papieren bootje dat drijft op water zo stil dat het een spiegel wordt. Er is geen wind in dit tafereel, geen stroming, alleen een vouw papier die zijn vorm bewaart tegen het donker.

Het beeld is niet op het acrylglas geschilderd, noch eronder gedrukt. Het bestaat omdat er materiaal is weggenomen. Elk contour van het bootje, elk spoor van zijn weerspiegeling, is gevormd door gecontroleerde krassen, een vlak van gecontroleerde oppervlakteschade dat licht doet wat pigment nooit kon.

Naarmate het licht verschuift, verschuift ook het bootje. Vanuit één hoek zijn de vouwen scherp, de weerspiegeling volledig, het water zwart en ongebroken. Vanuit een andere hoek vervaagt het vaartuig in het oppervlak, alsof het water het stilletjes heeft beginnen terug te nemen.

Gezien vanaf de andere kant van een ruimte leest het werk als één monumentaal gebaar, een kleine vorm die zweeft in een uitgestrekt donker veld. Als u dichterbij komt, lost die rust op in een vlak van krassen, een oppervlak dat pas weer een beeld wordt zodra u terugstapt.

Een papieren bootje is het eerste vaartuig van een kind, in minuten gevouwen en toch aan het water toevertrouwd. Het draagt geen lading behalve afstand, geen belofte behalve dat het zal drijven zo ver als het is toegestaan. Hier gevangen tussen aanwezigheid en afstand wordt het een stille studie van hoe weinig er nodig is om iets wat we liefhebben buiten bereik te dragen.

Dit werk zet de Art with Scratch serie voort van Tijs Dragtsma, waarin beeldtaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur.

"Het bootje was nooit bedoeld om stand te houden. Alleen om bekeken te worden zolang het dat deed."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.