Villeneuve in Half Light

De helft van het gezicht van Gilles Villeneuve komt naar voren uit het donker, en de andere helft blijft erin achter. De krullen, het voorhoofd, één oog, de lijn van de kaak: alles is gevangen in een veld van fijne krassen dat het licht opvangt en het gezicht zijn gewicht geeft. De andere kant van het werk biedt bijna niets, slechts een spoor van een schouderband en een helmsluiting die wegzinken in het zuivere zwart, alsof het portret zelf weigert de hele man in één keer prijs te geven.

Dit is de nabijheid waarvoor Villeneuve bekend stond, de onbevreesde, onberekende soort, maar hier is zij opgebouwd zonder één enkele lijn inkt of druk. Geen verf, geen druk, geen inkt: het beeld is in het oppervlak van het acrylglas zelf gekrast, een veld van afzonderlijke merken dat staat voor een gezicht dat altijd meer gevoeld dan verklaard werd.

De belichte kant leest als aanwezigheid, de huid, de krullen, de stand van de mond, gevangen in een veld van licht dat lijkt te gonzen. De donkere kant leest als alles wat een coureur als Villeneuve met zich meedroeg maar nooit hardop zei, het risico, de grens, het deel van zichzelf dat hij voor niemand bewaarde dan voor de auto en het circuit. Tussen die twee helften vindt het werk zijn onderwerp: een man opgebouwd uit evenveel wat getoond wordt als wat wordt achtergehouden.

Van de overkant van een kamer verzamelt het gezicht zich tot één monumentale aanwezigheid, scherp uitgesneden uit het zwart erachter. Van dichtbij lost datzelfde gezicht op in een veld van afzonderlijke krassen, elk zonder eigen beeld, samen een uitdrukking vormend die bijna te levend aanvoelt voor een stil oppervlak. Het beeld is altijd aanwezig, zichtbaar in daglicht zoals in direct licht, omdat de merken leven in het oppervlak van het acrylglas en niet bovenop.

Licht schept dit portret niet. Het verscherpt het. Onder een directe lichtbron wint de belichte helft van het gezicht aan diepte en verdiept het contrast, terwijl de beschaduwde helft precies blijft waar zij thuishoort, in het donker waarvan zij altijd deel uitmaakte. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit de man in het middelpunt te verliezen.

Villeneuve in Half Light zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"De helft van hem in het licht, de helft van hem bewaard door het donker, en toch geheel zichzelf."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.