Van Gogh Beneath Spinning Light

Van Gogh Beneath Spinning Light behoudt vrijwel niets van het gezicht van de schilder en geeft alles aan zijn hoed. In dit werk wordt de strooien rand een veld van fijn, geweven licht, de textuur zo dicht dat hij lijkt te zoemen, terwijl de vertrouwde gelaatstrekken eronder, de wenkbrauwboog, de gesloten kaak, de beroemde baard, wegzinken in een duisternis die nauwelijks de ogen en een richel van het jukbeen aan de oppervlakte laat komen.

Boven hem zijn de sterren niet getekend, ze worden vastgehouden, teruggebracht tot kleine lichtringen die rustig draaien tegen een achtergrond van puur, ononderbroken zwart. Wat ooit een rusteloze nachtelijke hemel was, oogt nu als een handvol verre, ingehouden lichten, alsof de turbulentie die Van Gogh in de wereld schilderde zich heeft neergelegd tot iets persoonlijkers, iets dat dichter bij herinnering staat dan bij het weer.

De keuze om de hoed de helderheid te laten dragen en het gezicht de schaduw is niet toevallig. Van Gogh gaf alles wat hij had aan het zien, aan het vangen van licht dat anderen voorbijliepen, en hier keert het werk dat instinct op hem terug. Het deel van hem dat naar buiten is gericht, open naar de hemel, is lichtgevend. Het deel dat simpelweg een man is, moe, waakzaam, blijft in het donker zoals zo veel van zijn leven dat was.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is geheel gevormd door gecontroleerde krassen op acrylglas, een veld van afzonderlijke markeringen zo vormgegeven dat waar het oppervlak verstoord is het licht verzamelt, en waar het onaangeroerd blijft het zijn duisternis behoudt. Het portret bestaat dankzij wat er is weggenomen, niet wat er is toegevoegd.

Het beeld is altijd aanwezig, in daglicht of in schaduw. Licht creëert het niet, het verscherpt het, verdiept het contrast en geeft de strooien hoed en de ringen erboven een glans die terugkeert naar rust wanneer het licht verder trekt. Vanuit de andere kant van een kamer oogt het als één waakzame figuur onder een draaiende hemel, van dichtbij lost het op in de gecontroleerde oppervlaktebeschadiging die hem heeft opgebouwd.

Van Gogh Beneath Spinning Light zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldtaal wordt geconstrueerd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Hij wordt alleen zichtbaar waar het licht hem mag vinden."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.