Two Moons in Embrace

Twee manen ontmoeten elkaar in een omhelzing. De een is vol, rond en volledig. De andere is een smalle sikkel, aan één zijde open, alsof hij wacht om gesloten te worden. Waar hun hoofden samenkomen, past de schijf in de cirkel, en de twee lichamen daaronder vouwen zich samen tot één sculpturaal geheel, schouder aan schouder, een arm dicht omheen geslagen, een hand rustend op de plek waar de ander het kan voelen.

De volle maan verschijnt als een dicht veld van fijne krassen, zijn kraters en zeeën gevat in een textuur die lijkt te ademen. Daarnaast is de sikkel een slanke, heldere boog gesneden uit dezelfde duisternis, veel stiller, maar niet minder aanwezig. Tussen en onder hen blijven de lichamen bijna volledig donker, twee silhouetten die zich slechts aan de rand onthullen, waar het licht een schouder vindt, een pols, de rondingen van een vastgehouden hand. Het beeld leeft in dat verschil, een gloeiend veld van strepen afgezet tegen een diepzwarte ondergrond die niets voor niets prijsgeeft.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, gevormd door weghalen in plaats van toevoegen. Het is altijd aanwezig, met of zonder direct licht; het verschijnt niet en verdwijnt niet wanneer u erlangs loopt. Licht creëert het beeld niet. Het verscherpt het, zodat onder een wisselende hoek het contrast dieper wordt, de manen meer glans lijken te verzamelen en het donkere lichaam eronder verder in schaduw wegzakt.

Van dichtbij lost het werk op in een veld van afzonderlijke strepen, elk klein en weloverwogen, die het gekratered oppervlak van een maan of de zachte rand van een schouder opbouwen. Doe een stap terug en het lost opnieuw samen in één monumentaal, stil gebaar: twee hemellichamen die elkaar vasthouden op de manier waarop alleen twee onvolledige dingen dat kunnen.

Er schuilt een symbolische lading in het koppelen van een volle maan aan een sikkel in een omhelzing tussen twee lichamen. De een is heel, de ander is nog aan het heel worden, en het werk suggereert dat intimiteit niet twee passende helften zijn maar twee verschillende fasen die samen een vorm vinden. Het zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin de oudste symbolen van verlangen en afstand, de zon, de maan, de nachtelijke hemel, door de geduldigheid van het kras hun gewicht terugkrijgen.

Een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Twee manen, één omhelzing, en een licht dat niet vraagt om opgemerkt te worden, alleen om gevoeld te worden."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.