Tutankhamun Etched in Firelight

Tutankhamun Etched in Firelight begint bij de hoofdtooi en laat al het andere verborgen. De gestreepte nemes rijst op over het oppervlak als een veld van fijne krassen, elke streep die het licht vangt als de ribben van goud onder een museumspot, terwijl de cobra en de gier de wacht houden boven het voorhoofd, precies waar drie millennia van ritueel hen hebben geplaatst.

Het gezicht is de stille keuze van het werk. Waar een schilder schaduw en huid zou hebben toegevoegd, wordt hier helemaal niets toegevoegd: de wangen, de mond, het gewicht van de expressie zijn achtergelaten als een onaangeroerd zwart ovaal, een stilte in het midden van zoveel detail. Het beroemdste gezicht in de antieke kunst wordt voor ons verborgen gehouden, en die weigering wordt het eigenlijke onderwerp van het werk.

Rood draagt hier de betekenis. Het is de kleur van de zonneschijf waarop Ra elke nacht door de onderwereld reed, de kleur van bloed en van de woestijn die het graf van een jonge vorst drieduizend jaar lang opslokte voordat zij hem teruggaf. In diep rood gekleurd spiegelglas gekrast, lijkt het masker te branden in plaats van te schijnen, alsof het nog steeds verlicht wordt door de fakkels die het ooit in het duister vonden.

Er ligt geen verf, geen druk, geen pigment op dit oppervlak. Het beeld bestaat uitsluitend waar het materiaal is weggenomen, een veld van individuele merktekens dat het vlakke zwart en goud van een zeefdrukker nooit zou kunnen vasthouden. Monumentaal vanuit de andere kant van de zaal lost het van dichtbij op in niets dan gecontroleerde oppervlakteschade en weerkaatst licht, structuur opgebouwd door aftrekking.

De spiegel laat u nooit buiten het werk staan. De galerie eromheen, de muren, de spots en uw eigen silhouet nestelen zich in het rode oppervlak tussen de krassen, zodat kijken naar Tutankhamun betekent dat u uzelf terugvindt kijkend vanuit zijn hoofdtooi. Licht schept dit beeld niet. Het verscherpt het, verdiept het contrast zonder het masker ooit te laten verschijnen of verdwijnen, zodat de farao zijn greep op de ruimte behoudt of de lichten nu hoog of laag staan.

Dit werk zet de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin gekraste beelden zijn aangebracht in gekleurd spiegelglas en de toeschouwer deel wordt van het werk. Een beeldtaal waarin schade geen vernietiging is, maar structuur, en waarin de spiegel kijken verandert in deelnemen.

"Zelfs een godkoning houdt één gezicht dat hij u niet zal tonen."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.