Trump Toasts the Burning Globe

Trump Toasts the Burning Globe opent met een ritueel dat iedereen herkent: twee geheven glazen, een zwijgende knik, de kleine ceremonie die een deal bezegelt voordat er een woord is gezegd. Hier zijn de glazen niet gevuld met champagne maar met ruwe olie, het oppervlak zo glad dat het voor glamour kon doorgaan, en op elk roerstaafje, waar een cocktail een olijf of een schil citroen zou dragen, brandt in plaats daarvan een minuscule globe.

In het voltooide werk wordt bijna niets zomaar weggegeven. De twee profielen, onmiddellijk herkenbaar, overleven als vlakken van fijne krassen die het licht vangen langs de wenkbrauw, de stand van de kaak, de val van het haar, terwijl de pakken eromheen terugwijken in het zwart en grotendeels worden losgelaten. Wat scherp blijft is wat het werk ervoor kiest scherp te houden: de gezichten, de geheven glazen, de kleine draaiende globes, de onderdelen die de grap en de waarschuwing in gelijke mate dragen.

Tussen de twee mannen vormen de glazen het helderste fragment in het hele werk, een kruising van gekrast licht waarbij de olie lijkt te gloeien vanuit het acrylglas zelf. Het is een toast opgevoerd als een sacrament, verlicht van bovenaf alsof het eerbied verdiende, en dat is precies het ongemak waarop het beeld is gebouwd.

De globe op een stok is de oudste truc van de satire: verklein het iets dat ondraaglijk groot zou moeten zijn totdat het in een glas past, totdat het opgetild, langs gedronken, doorgeslikt kan worden zonder veel nadenken. Twee mannen die een groot deel bepalen van wat er met die globe gebeurt, worden getoond terwijl ze hem behandelen als garnering, een versiersel bij een drankje in plaats van het enige ding dat beiden worden geacht te beschermen.

Trump Toasts the Burning Globe behoort tot Heads of State, een reeks binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma waarin beeldvorming wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of print, en waarin diezelfde schade een manier wordt om één enkel moment van macht om te zetten in een beeld dat geen bijschrift nodig heeft om begrepen te worden.

Geen verf. Geen print. Geen inkt. Het beeld is gekrast in het oppervlak van het acrylglas, een veld van afzonderlijke sporen die het oog samenvoegt tot twee gezichten en een drankje waar niemand trots op zou moeten zijn. Het beeld is altijd aanwezig, met of zonder direct licht. Licht schept het niet, het verscherpt het: onder een gerichte lichtbron verdiept de olie in de glazen en lijken de globes opnieuw vlam te vatten, en het werk laat zich anders lezen afhankelijk van waar u staat, zonder ooit zijn vorm te verliezen.

Vanuit de andere kant van de ruimte laat het zich lezen als één donker gebaar, twee hoofden en een gedeeld drankje. Van dichtbij verandert het in iets dat meer op een vonnis lijkt, een veld van krassen dat vraagt wat er precies gevierd wordt, en door wie, terwijl de globe tussen hen in blijft branden.

"Proost," lijkt het te zeggen, "op wat er nog over is."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.