Trump Fiddles While Rome Burns

Het oude verhaal vertelt dat Nero speelde terwijl Rome brandde. Hier krijgt het verhaal een nieuwe protagonist: Donald Trump, een lauwerkrans op zijn hoofd, een toga omgeslagen alsof die hem altijd al had toebehoord, een strijkstok opgeheven naar een viool terwijl een skyline achter zijn schouder in vlam staat. Het gebaar is bijna sereen, een man die volledig opgaat in zijn eigen vertoning.

In het voltooide werk is die absorptie wat overblijft. Het gezicht overleeft als een veld van fijne krassen, betrapt midden in een noot, de ogen neergeslagen naar het instrument in plaats van naar het vuur. De lauwerkrans vangt het licht langs zijn bladeren, de geheven arm en de strijkstok houden een strakke, zelfverzekerde lijn, en de hand op de hals van de viool is met dezelfde zorg getekend als het gezicht. Het lichaam eronder zakt terug in het acrylglas, een toga gesuggereerd eerder dan beschreven, een silhouet dat gewicht geeft zonder te vragen om in detail gelezen te worden.

Lager in het kader branden twee kleine steden. Ze zijn niet volledig beschreven, slechts genoeg om als vuur te worden gelezen: gekartelde lichttorens tegen een donkere basis, vlamvormen opgebouwd uit een veld van individuele strepen eerder dan uit één enkele kras. De rest van de skyline, de rest van de nacht, is zwart en onaangeroerd gelaten, zodat het oog nergens naartoe kan behalve naar het vuur en de man die er niet naar wil kijken.

Die weigering is de hele grap en de hele waarschuwing. Nero's viool is het oudste synoniem voor een leider die zich vermaakt met zijn eigen catastrofe, en het werk vraagt, ronduit, of het kostuum werkelijk veranderd is in tweeduizend jaar. De muziek speelt door. De stad blijft branden. Slechts één van de twee mag verlicht zijn.

trump-fiddles-while-rome-burns behoort tot Heads of State, een reeks binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden geconstrueerd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om één moment uit het nieuws om te zetten in één enkel beeld dat eerst zijn lach krijgt en daarna zijn afrekening.

Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. De figuur wordt gevormd door gecontroleerde krassen aangebracht in het oppervlak van acrylglas, aanwezig op elk uur, niet wachtend op een lamp om hem op te roepen. Licht creëert het beeld niet. Het verscherpt het, waardoor het contrast wordt verdiept tussen de man die gezien wordt en de stad die dat niet wordt.

"Hij hield de maat. De stad hield de tijd."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.