Time Wears a Face

time-wears-a-face toont een gelaat dat ouder lijkt dan het geheugen zelf, een gezicht zonder leeftijd, zonder naam, opgedoken uit absoluut zwart. Het verschijnt niet via verf of druk. Het komt tevoorschijn zoals een gezicht uit het donker tevoorschijn komt wanneer uw ogen zich eindelijk aanpassen, door weghalen, door gecontroleerde krassen in acrylglas, totdat het licht iets heeft om te vangen en vast te houden.

Het haar omlijst het gezicht niet eenvoudigweg. Het lost naar buiten op in wortels, in wind, in kale takken, alsof deze figuur nooit volledig losstaand was van de aarde waarop hij staat. De huid is gesneden in plaats van glad, getekend zoals seizoenen steen tekenen, met geheugen en stilte in elke lijn die het licht ontdekt.

Nabij de onderste rand, bijna verloren in het donker, staat een kleine vervallen tempel, en daarvoor, nog kleiner, een enkele menselijke figuur. Afgezet tegen de omvang van dat immense, tijdloze gezicht zijn de tempel en de figuur herinneringen aan hoe kort wij bouwen, hoe kort wij staan, terwijl iets ouders toekijkt.

Naarmate het licht over het oppervlak verschuift, beweegt het gezicht tussen helderheid en rust. Op afstand leest het als monumentaal, een enkele ononderbroken aanwezigheid die u aankijkt. Komt u dichterbij, dan lost die aanwezigheid op in een veld van krassen, talloze kleine bewuste markeringen die pas weer een gezicht vormen wanneer u terugstapt en het licht zijn werk laat doen.

Dit werk zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldmateriaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarin schade geen vernietiging is, maar structuur.

"Tijd wist een gezicht niet uit. Hij kerft er een."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.