The Trigger Waits in Dark (Diptych)

The Trigger Waits in Dark is een tweeluik dat bijna alles achterhoudt en van u vraagt de rest aan te vullen. Op het linkerluik doet zich één gebaar voor er ook maar een scène te zien is: een gehandschoende hand, een opgeheven pols, de glinstering van een armband en de koude geometrie van een pistool gericht op de rechterrand van het kader. Geen gezicht, geen ruimte, geen reden. Op het rechterluik is een man gevangen vanaf de borst, hoed naar achteren geschoven, profiel naar het wapen gedraaid, beide handen hoog opgeheven met gespreide vingers. Alles wat niet essentieel is voor die twee gebaren is teruggevallen in het zwart.

Naast elkaar gehangen kijken de luiken elkaar aan over een smalle tussenruimte, en die tussenruimte is waar het werk zich afspeelt. Van wie is die arm. De armband suggereert een vrouw, de handschoen iemand die dit heeft gepland, de hoed van de man een heel ander decennium. Is dit een overval, een bekentenis, een repetitie, een oude schuld vereffend in een gang. De innerlijke detective wordt wakker voor dit werk en komt niet tot rust, want de trekker heeft zich niet bewogen en het werk weigert de vraag te beantwoorden.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Beide beelden zijn in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd uit een veld van afzonderlijke krassen die licht opvangen en loslaten zoals een ingehouden adem zich vastzet in de borst. Het licht valt van boven en belicht alleen wat ertoe doet: de kraaltjes van de armband, de harde contouren van het wapen, de manchetten die oplichten bij de pols, de lijn van een kaak onder een hoed. De rest is glas dat donker blijft.

Het beeld is altijd aanwezig, met of zonder direct licht. Licht creëert het niet, het verscherpt het, en verdiept het contrast tussen de oplichtende pols en de donkere massa van het wapen, tussen de opgeheven handen en het silhouet waaruit ze omhoogkomen. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit zijn vorm te verliezen, en de confrontatie tussen de twee luiken leest anders vanuit elke stoel in de ruimte.

Vanaf de andere kant van de ruimte ziet het tweeluik eruit als twee beelden uit een film noir die nooit is gemaakt. Van dichtbij lost die cinema op in een veld van fijne krassen, geen ervan afzonderlijk leesbaar, het geheel dat zich alleen op afstand weer samenvoegt. Die verschuiving tussen de twee manieren van kijken maakt deel uit van waar het werk over gaat: een scène teruggebracht tot een hand, een armband, een hoed en een trekker, en alles wat wij projecteren in het donker eromheen.

Dit tweeluik is een van de eerste drie werken met twee luiken die het atelier van Tijs Dragtsma verlaten: twee luiken van acrylglas, elk 51 bij 51 cm, voor elkaar gemaakt en naast elkaar gehangen met een smalle tussenruimte ertussen. Het zet de Art with Scratch-reeks van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Het tweeluik is uniek.

"De trekker heeft zich nog niet bewogen. Alles wat ertoe doet, bevindt zich nog in het donker."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.