The Shield Held in Red

Het schild nadert dichtbij, bijna te dichtbij, zoals het zou zijn als u naast de auto zelf stond in plaats van naar een foto ervan te kijken. Het steigerende paard vult het kader, gevangen in beweging, zijn manen en benen getekend in één zelfverzekerde witte lijn tegen een vlak dat voor de rest onaangetast blijft. Er is geen grond, geen auto, geen context. Alleen het embleem, monumentaal, zoals een wapen eruitziet wanneer het is opgehouden decoratie te zijn en een aanspraak is geworden.

Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Het beeld wordt gevormd door gecontroleerde krassen die in het oppervlak van het gekleurd spiegelglas zelf zijn aangebracht, niet achteraf erop opgelegd. Het paard, de rand, het kleine ruwe veld van merken dat het licht langs één zijde van het schild vangt en vasthoudt, dit alles bestaat omdat materiaal is weggenomen, niet toegevoegd. Vanuit de andere kant van een kamer leest het schild als één geheel en onmiddellijk. Dichtbij lost het op in datzelfde veld van fijne krassen, structuur in plaats van beeld, totdat u een stap terugzet en het weer een paard wordt.

Het licht in dit werk is bewust eenzijdig, alsof een enkele lamp laag over het embleem in een donkere showroom werd gehouden. Die asymmetrie is niet decoratief, het is hoe het oog een wapen begrijpt dat in één oogopslag moet worden gelezen, vanuit een passerende auto, over een paddock, in een halve seconde van herkenning. Licht schept dit beeld niet. Het verscherpt wat al in het oppervlak gekrast is, en verdiept het contrast tussen de verlichte flank van het schild en de helft die in diepzwart blijft.

Rood draagt het werk evenzeer als het paard. Het is de kleur die dit embleem heeft gedragen sinds het voor het eerst iets betekende, de kleur van snelheid als een soort zenuw, van risico dat presentabel is gemaakt, van een merk dat urgentie in elegantie omzette. Gegoten over gekleurd spiegelglas houdt dat rood op verf op een auto te zijn en wordt het atmosfeer, een veld waaruit het paard steigert en waarin de toeschouwer staat.

Omdat het oppervlak spiegelend is, wordt de ruimte zelf onderdeel van de compositie. Wie voor dit werk staat, ziet zichzelf vaag in het rood achter het paard gevouwen, een reflectie gevangen tussen de gekraste lijnen, aanwezig in hetzelfde kader als het icoon. Het werk eindigt niet aan zijn rand, het zet zich voort in wie ernaar kijkt.

Dit werk zet de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma voort, waarbij gekrast beeldmateriaal in gekleurd spiegelglas is aangebracht en de toeschouwer deel uitmaakt van het werk. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur, en waarbij de spiegel kijken omzet in deelnemen.

"Sommige emblemen worden gedragen. Dit is in het oppervlak gesneden, en het kijkt nog altijd terug."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.