The Prancing Horse in Silence

The Prancing Horse in Silence toont een stuurwiel in het midden van het vlak, recht van voren gezien, zoals een bestuurder het ziet een moment voor de motor aanslaat. De wijzerplaten liggen zacht en bleek achter de rand, de drie spaken lopen samen naar het midden, en daar, verheven op zijn kleine ronde medaillon, steigert het beroemde paard op zijn achterbenen, donker tegen een schijf van licht.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, een veld van afzonderlijke krassen dat als licht op diep zwart ligt. Het leer van de rand, de nerf van het dashboard, de werkelijke afmeting van het wiel, niets daarvan overleeft de overgang; wat rest is een cirkel, een kruis van spaken, en een verspreiding van kleine gloeiende instrumenten die nog altijd iets lijken af te lezen, ergens, in het donker.

Het beeld is altijd aanwezig, het wacht niet op een lamp om gevonden te worden. Licht schept het beeld niet, het verscherpt het, zodat onder een scherende belichting de krassen vangen en weerkaatsen, de rand strakker wordt tot een harde ring en de vlakken van de wijzerplaten loskomen van de leegte erachter. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het paard in zijn centrum te verliezen.

De meeste emblemen in deze serie worden gedragen om door anderen gezien te worden, een monogram op een koffer, een kroon op een wijzerplaat, gedragen zodat een kamer ze opmerkt. Het stuurwiel is het tegenovergestelde soort statussymbool. Het is gericht op één persoon alleen, aanwezig op het exacte punt waar een hand rust en een auto wordt verteld wat te doen. Vergroot op een galeriewand wordt dat persoonlijke kenteken het enige leesbare dat overblijft in een verder onverlichte cabine.

Het paard begon als het merk van een andere man voordat het dat van Ferrari werd: het vloog op de romp van het jachtvliegtuig van de Eerste Wereldoorlog-jachtpiloot Francesco Baracca, en werd daarna door Baracca's moeder aan Enzo Ferrari geschonken, als een teken waarvan zij hoopte dat het hetzelfde geluk op de weg zou dragen.

The Prancing Horse in Silence behoort tot Objects of Desire, een reeks binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma waarin beeldmateriaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om te vragen wie wij vertrouwen zodra er niemand meer over is om het teken te zien dat wij kozen.

Dit werk is een zelfstandig kunstwerk van Tijs Dragtsma, niet gemaakt, gelicentieerd of onderschreven door Ferrari. Het neemt het paard serieus als vorm en verhaal, niet als opdracht van het huis dat het bezit. Welk embleem zou u nog steeds onder uw eigen hand willen hebben, als er nooit iemand naast u instapt om het te zien.

"Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernieling is, maar structuur."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.