The One Lit Astray

In The One Lit Astray staat één bleek schaap te midden van een verzameling donkerdere vormen, gevangen in een val van maanlicht dat op niets anders lijkt te rusten dan op zichzelf. De omringende kudde houdt nauwelijks zijn vorm, een paar lijntracés tekenen oren en ruggen uit het donker, terwijl het schaap in het midden is opgebouwd uit een veld van fijne krassen die het licht opvangen en vasthouden. Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, zodat de bleke figuur altijd aanwezig is, met of zonder een lamp die erop is gericht.

Van een afstand leest het werk als één lichtgevend dier in een stille, bijna ingehouden duisternis, het soort tafereel dat bij een parabel zou kunnen horen die iemand zich half herinnert. Kom dichterbij en die gloed lost op in een veld van afzonderlijke merken, elk een kleine handeling van weghalen in plaats van toevoegen, het oppervlak dat zijn glans prijsgeeft om vacht, een gekeerd hoofd en het gewicht van een lichaam dat zijn plek inneemt te beschrijven.

De compositie draagt iets van Magritte in zich, waarbij het gewone vreemd wordt enkel door te worden uitgekozen. Een kudde is van nature een vorm gemaakt van gelijksoortigheid. Hier wordt die gelijksoortigheid onderbroken door één lichaam dat er niet in zal verdwijnen, niet door rebellie, maar door het eenvoudige feit van gezien worden. De schapen eromheen worden niet uitgewist, ze blijven als het donker dat het schaap in het midden zijn vorm geeft.

Licht creëert het beeld niet. Het verscherpt het. Onder een directe lichtbron vangen de krassen over de verlichte figuur het licht op en weerkaatsen het, en het contrast verdiept zich, zodat het lichtjes van het oppervlak lijkt te stijgen terwijl de kudde eromheen verder in het zwart wegzinkt. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het schaap in het midden te verliezen, of de stille spanning die het gehele tafereel bijeenhoudt.

The One Lit Astray zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelding wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernieling is, maar structuur. Dit werk is uniek.

"Eén is verlicht, de rest is het donker dat dat bewijst."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.