The Mask Takes Her Photo

Ze houdt een masker aan een stokje voor haar eigen gezicht en heft een telefoon op om het te fotograferen. Het gebaar leest als één vloeiende beweging, uitgevoerd en vastgelegd in dezelfde adem, geen pauze tussen het opzetten van de glimlach en het de wereld in sturen ervan.

Wat het werk bewaart, is opvallend in zijn selectiviteit. Het masker overleeft als het helderste element in het kader, gedragen door een dicht veld van fijne krassen, zijn geschilderde grijns herleid tot twee donkere gaten voor ogen en een donkere halve maan voor een mond. De telefoon gloeit met dezelfde intensiteit, gehouden aan het einde van een opgeheven arm die in datzelfde heldere veld is verwerkt. Achter het masker blijft het echte gezicht dat het moest bedekken half in de schaduw.

Dat is de stille wreedheid van het beeld. Haar eigen trekken zijn er nog steeds, half verborgen naast het masker en gevangen in hetzelfde licht, maar het oog gaat als eerste naar de grijns. Het oppervlak geeft de performance haar helderste markeringen en laat de persoon een stap daarachter, alsof de camera altijd alleen geïnteresseerd was in de glimlach die voor haar werd gemaakt, niet het gezicht dat die glimlach maakte.

Oude schilderijen plaatsten een spiegel in de hand van een vrouw en noemden dat IJdelheid. Dit werk plaatst er een telefoon en ziet ervan af te moraliseren. Het masker aan zijn stokje is een rekwisiet zo oud als het theater, een vaste grijns omhooggeheven om een publiek te tonen wat een personage voelt, zodat niemand er in een echt gezicht naar hoeft te zoeken. Hier is het publiek een lens, en het personage is een foto genomen van een foto van een gevoel.

Ga er een moment voor staan met uw eigen telefoon op zijn vertrouwde plek, in een zak, in een hand, een klein gewicht waarvan u was vergeten dat u het droeg. Het werk vraagt u niet het weg te leggen. Het vraagt u alleen op te merken hoe gemakkelijk een gezicht kan worden neergelegd zodra er iets naar zijn performance kijkt, en hoe lang het geleden is dat u omhoogkeek zonder een scherm tussen u en wat u ook bekeek.

The Mask Takes Her Photo behoort tot Audience of One, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om te vragen wat er van een persoon overblijft zodra het enige dat wordt bekeken het masker is dat zij omhooghouden in het licht.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het masker, de opgeheven arm en de gloeiende telefoon zijn gevormd uit gecontroleerde krassen aangebracht in het oppervlak van het acrylglas, een veld van fijne markeringen het dichtst bijeengebracht waar de performance het felst is en uitdunnend in het donker waar het echte gezicht terugwijkt. Het beeld is altijd aanwezig, in een schemerige ruimte of een heldere. Licht creëert het niet. Het verscherpt het, en onder direct licht krijgen de grijns van het masker en de gloed van de telefoon een scherpte die de rest van het lichaam nooit terugverdient.

"Een gezicht omhooggeheven om te worden gezien is niet hetzelfde als een gezicht dat gekend wordt."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.