The Long Lie of Trump

Een kind dat liegt en toekijkt hoe zijn neus groeit, is een van de oudste waarschuwingen die ooit aan een jonge toehoorder zijn gegeven, een manier om oneerlijkheid zichtbaar te maken voordat iemand ervan kon worden overtuigd het niet op te merken. Hier wordt hetzelfde oude middel geleend voor het gezicht van een volwassen man, en voor één keer mag het sprookje zijn volle, ongemakkelijke vorm aannemen in plaats van een beeldspraak te blijven.

In het voltooide werk blijft de gelijkenis bestaan als een veld van fijne krassen in het acrylglas, opgebouwd rond de wenkbrauw, de stand van de ogen en de val van het haar, totdat het gezicht zich in één oogopslag laat lezen en onmiskenbaar hij is. De ogen vernauwen zich tot de enige vaste zekerheid in het werk, recht naar voren gericht, en de plooi daarboven draagt meer van de uitdrukking dan enige enkele streek op zichzelf zou kunnen.

Onder die blik geeft het gezicht zijn details veel gemakkelijker prijs. De kaak, de gesloten mond, de kraag en das lossen op in het omringende zwart, aanwezig slechts als een vage voortzetting van de man, niet als een beschreven kenmerk, alsof overtuiging volledig in het bovenste gezicht leeft en alles daaronder al is opgehouden met redeneren.

Daartussenin is de neus het deel van het beeld dat geen rust kent. Hij loopt lang en bleek door het donker, opgebouwd uit een dicht weefsel van strepen die meer licht opvangen dan wat ook in het werk, en aan zijn uiterste punt verzamelen die strepen zich tot één kleine, harde glinstering, een druppeltje gevangen licht dat precies zit waar een druppel olie zou zitten. Het leest als het enige bewijsstuk dat het gezicht niet kan terugnemen.

Olie is in deze serie nooit een onschuldig detail. Het is het materiaal achter elk pijplijnakkoord en elke gefotografeerde handdruk boven een boorcontract, en het plaatsen van één verzamelde druppel ervan aan het puntje van een groeiende neus laat twee soorten buitensporigheid een enkel lichtpunt delen. De leugen en de stof die zij doorgaans beschermt, flonkeren uiteindelijk vanuit dezelfde plek.

The Long Lie of Trump behoort tot Heads of State, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beeldvorming wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om één moment uit het nieuws om te zetten in een enkel beeld, eerst een lach, en daarna een langere blik.

Vanuit de andere kant van de kamer houdt het portret stand als een foto die zichzelf terughoudendheid heeft aangeleerd, en van dichtbij lost het op in niets anders dan de strepen zelf, een gezicht dat zijn eigen schade bewaart waar iedereen het kan zien.

"De neus groeit. De blik knippert niet."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.