The Knight's Impossible Stair

Een witte ridder staat in het midden van een schaakbord dat het niet meer met zichzelf eens is, de vloer kantelt omhoog in een muur, de muur buigt in een plafond, elk zwart en wit vierkant neemt de ruimte mee. Een enkele trap groeit recht uit het bord en klimt omhoog naar het eigen kleine voetstuk van de ridder, alsof het stuk eenvoudigweg van zijn vakje was gestapt en gewoon verder was gegaan.

Geen verf. Geen print. Geen inkt. De geblokte vloer, de stijgende trap en de gloed rond de ridder bestaan omdat het acrylglas van zijn oppervlak is ontdaan, een veld van afzonderlijke krassen tot gecontroleerde oppervlaktebeschadiging bewerkt totdat elk bleek vierkant en elke trede van de trap zijn eigen stille glans draagt.

Het beeld is altijd aanwezig in het glas, zichtbaar op elk uur en vanuit elke hoek. Licht schept niet wat hier is, het verscherpt het: onder een directe lichtbron verdiept de geblokte vloer zich tot contrast en lijkt de trap nog een trede erbij te krijgen, terwijl hetzelfde bord in zachter licht tot rust komt, stiller, en nog altijd compleet. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het beeld te verliezen.

Van de andere kant van de kamer leest het werk als één architectonisch gegeven, een bord dat buigt zoals geen enkel bord zou moeten. Van dichtbij maakt die zekerheid plaats voor een veld van fijne krassen, de structuur die zich oplost in de gecontroleerde oppervlaktebeschadiging die haar heeft opgebouwd, en de ridder blijft de ene donkere vorm die stil staat te midden van al dat licht.

Een ridder beweegt over een schaakbord zoals niets anders erop doet, zijwaarts en naar voren tegelijk, het enige stuk dat nooit gaat waarheen de logica verwacht. Hier krijgt hij een trap die gebouwd is uit dezelfde onmogelijke logica, regels die gelden op elk vakje en weigeren op te gaan voor het hele bord, en toch is het stuk halverwege omhoog, en gaat onverstoord verder.

The Knight's Impossible Stair behoort tot Look Twice, een reeks binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma waarin beeldvorming wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of print, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om het geduld vast te houden, en de stille komedie, van blijven klimmen wanneer de grond het niet meer met zichzelf eens is.

"Het bord handhaaft zijn eigen regels. De ridder blijft klimmen."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.