The Gleam Dissolves to Dust

Een olifant ontmoet de kijker recht van voren, oren wijd opengevouwen als twee grote deuren die worden opengehouden, het hele gewicht van het dier samengebald in één enkele, standvastige blik. Er is geen afwenden in deze houding, alleen aanwezigheid, de stille confrontatie met iets dat veel groter is dan onszelf en volkomen stil staat.

Het werk behoudt wat het oog als eerste zoekt. Het gevouwen voorhoofd, de diepe groeven van de slurf, de brede uitwaaiering van de oren rijzen op uit een veld van afzonderlijke merktekens, dicht waar de herinnering aan het dier het sterkst is, open en dun aan de randen waar die herinnering haar greep begint te verliezen. De poten overleven de afdaling over het oppervlak nauwelijks, verdunnend tot geïsoleerde punten voordat ze in het omringende donker verdwijnen, alsof de grond zelf al had losgelaten.

En dan zijn er de slagtanden, precies wat het oog verwacht het licht te vangen. Hier houden ze nauwelijks hun vorm. Wat zou moeten glinsteren heeft zich al gewonnen gegeven aan de leegte eromheen, de glans die tot stof uiteenvalt voordat hij het oppervlak ooit bereikt. Het is het duidelijkste teken van hoe deze serie werkt, eerder wegnemend dan toevoegend, de afwezigheid latend dragen wat verf of druk nooit zou kunnen.

Een olifant is altijd een drager van geheugen en gewicht geweest, een wezen dat de geschiedenis in zijn eigen huid lijkt te bewaren. Zo gezien, teruggebracht tot diepte en schaduw, voelt die geschiedenis opgehangen midden in het verdwijnen, nog steeds krachtig, maar al verdunnend tot iets wat meer op herinnering lijkt dan op feit.

Vanuit de andere kant van een ruimte verzamelt het beeld zich tot iets monumentaals en stilstaands, een donker silhouet met één enkele aanwezigheid. Van dichtbij opent het zich tot een veld van diepte, elk merkteken afzonderlijk, het geheel alleen bijeengehouden door de eigen bereidheid van het oog om het te voltooien. Het beeld is altijd aanwezig. Licht en hoek bepalen niet wat er is, zij verdiepen slechts het contrast en de diepte van de merktekens.

Dit werk is een voortzetting van de Art with Void-serie van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door diepte en afwezigheid in plaats van verf of druk. Een visuele taal waarbij afwezigheid geen leegte is, maar aanwezigheid.

"Wat eens glinsterde rust nog steeds in het donker, verscherpt door licht, nooit erdoor gemaakt."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.