The Fool's Diamond Veil

"The Fool's Diamond Veil" begint met een silhouet, een gehulde figuur in profiel, de puntige kap die als de staart van een komeet in het donker wegloopt. Fotografisch detail valt hier weg. Wat overblijft is een vorm die uitsluitend bestaat uit licht en de afwezigheid daarvan, een aanwezigheid die zich onmiddellijk laat lezen en een lange blik beloont.

Over de kap en de gedrapeerde schouder wordt het diamantpatroon van het harlekinskostuum een veld van fijne krassen, waarbij elke facet het licht opvangt en vasthoudt. Waar de stof zich vroeger in schaduw zou plooien, gloeit het oppervlak nu, zodat de diamanten gewichtloos lijken te zweven boven een achtergrond die niets teruggeeft.

Het masker blijft donker. De ogen, half verborgen erachter, bevinden zich in een nis van onaangeroerd acrylglas en kijken vanuit het enige deel van het gezicht dat het licht weigert te betreden. Alleen de bleke lijn van de mond ontsnapt aan de schaduw, een kleine bekentenis van een figuur die gebouwd is om te verhullen.

De harlekijn heeft altijd twee gezichten gedragen, de nar die vermaakt en de nar die ziet wat anderen niet hardop kunnen zeggen. Die dualiteit is hier niet geschilderd maar structureel, de diamanten zijn de sluier, tegelijk ornament en vermomming, een patroon zo helder dat het het oog wegtrekt van de duisternis waarop het is genaaid. Zekerheid en komedie, kijken en bekeken worden, ontmoeten elkaar in hetzelfde geblokte kleed.

Het beeld heeft geen direct licht nodig om te bestaan. Het is er al, gevangen in het oppervlak van het acrylglas. Richt u het naar een lamp of een raam en de diamanten verscherpen, het contrast verdiept, en de sluier lijkt zich te verstrakken rond de verborgen blik eronder. Licht schept het beeld niet. Het verscherpt het.

Vanuit de andere kant van een kamer leest het werk als één monumentaal gebaar, een gehulde kop in stille argwaan gekeerd. Van dichtbij lost diezelfde kop op in een veld van afzonderlijke sporen, elk een kleine verwijdering in plaats van een toevoeging. Geen verf. Geen druk. Geen inkt.

"The Fool's Diamond Veil" vervolgt de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarbij beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Zelfs de nar draagt zijn waarheid in patronen, niet in woorden."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.