The Fist of Freddie Mercury

Één arm snijdt omhoog in het donker, vuist gesloten, het hele lichaam naar achteren gebogen alsof het stadion zelf hem naar zich toe trekt. Dit is Freddie Mercury in Wembley, gevangen in het ogenblik vlak voordat de menigte hem antwoordt, en het is precies het soort ogenblik waarvoor Art with Scratch bestaat.

Er is hier geen verf, geen afdruk, geen inkt. De opgeheven vuist, het lichte overhemd dat het podiumlicht opvangt, het verspreide veld van gezichten dat zich in het donker achter hem uitstrekt, niets daarvan ligt bovenop het acrylglas. Het is in het oppervlak zelf gekrast, opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van iets dat is toegevoegd. Het beeld bestaat omdat materiaal is weggenomen, zoals het geheugen alleen bewaart wat er toe deed en de rest in het donker laat vallen.

Het beeld is altijd aanwezig, in daglicht of in schaduw, of er nu een lamp op gericht is of niet. Wat verandert, is wat het licht ermee doet. Onder een directe lichtbron vangen de gecontroleerde krassen hun eigen helderheid op en kaatsen die terug, het contrast verdiept zich en zijn opgeheven arm lijkt verder uit het zwart op te rijzen. Laat het licht in de ruimte verschuiven en het werk keert terug naar iets rustiger, meer inwendig, hoewel het beeld zelf nooit verdwijnt. Licht schept het niet. Het verscherpt het.

Gezien vanuit de andere kant van een kamer leest het werk als één helder silhouet tegen zwart, monumentaal, onmiddellijk herkenbaar, de vuist die alles zegt wat een heel stadion ooit zei. Kom dichterbij en die zekerheid lost op in een dicht veld van krassen, een menigte weergegeven als verspreid licht dat nooit helemaal oplost in afzonderlijke gezichten, zoals een massa stemmen één geluid wordt.

Die vuist is het hele verhaal. Het is het gebaar van een artiest die een stadion kon omtoveren tot één ingehouden adem, en het is ook iets meer persoonlijks, een kleine daad van verzet opgeheven tegen een zeer groot donker. Één lichaam, één opgeheven hand, en achter hem een menigte die alleen bestaat als lichtpunten, alsof het beeld vraagt wat er overblijft van zo'n nacht zodra het geluid is verdwenen. Dit werk is uniek.

The Fist of Freddie Mercury zet de Art with Scratch-reeks van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldtaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of afdruk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Één vuist, één licht, één nacht die nooit helemaal eindigt."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.