The Ears That Became a Bill

Eén hoofd draait links als een eend en rechts als een konijn, en de omslag vindt plaats zonder dat het beeld ooit verandert. Volg de snavel en hij lost, een moment later, op in een paar lange, gespitste oren. Volg de oren terug naar beneden en zij keren terug als een gesloten, geduldige snavel. Niets op het oppervlak beweegt, en toch verandert de lezing, keer op keer, zo lang u blijft kijken.

Uit een diepe zwarte leegte verzamelt een veld van fijne krassen zich tot de welving van een schedel, de lijn van een oog, de lange vorm die tegelijkertijd een snavel en een paar oren is. Wit bestaat alleen waar het oppervlak is geopend. Overal elders blijft het zwart onaangeraakt, en het is dat onaangeraakte donker, evenzeer als het licht, dat het hoofd zijn scherpte en zijn stilte geeft.

Geen verf, geen druk, geen inkt. Het beeld wordt opgebouwd uit gecontroleerde krassen over het acrylglas, niet aangebracht op het oppervlak maar daaruit gehaald. Het hoofd is altijd aanwezig, in vol kamerlicht en in schaduw. Licht creëert het beeld niet. Het verscherpt het, zodat het contrast zich verdiept onder een lamp en overgaat in iets rustiger in zacht daglicht, zonder dat de tekening ooit verdwijnt.

The Ears That Became a Bill behoort tot Look Twice, een reeks binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beeldvorming wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin die zelfde beschadiging een manier wordt om twee ware lezingen in één onveranderlijke vorm te bevatten.

De eend en het konijn die één hoofd delen is een van de oudst bekende waarnemingstrucs, die al meer dan een eeuw wordt gebruikt om te laten zien dat zien een keuze is die de geest blijft maken, in plaats van een feit dat het oog simpelweg ontvangt. Hier keert het terug, teruggebracht tot een rustig profiel in het donker, met als enige verzoek om twee keer bekeken te worden.

Vanuit de andere kant van een kamer leest het hoofd als één stilstaand silhouet, dat rustig wacht in zijn eigen duisternis. Van dichtbij opent het zich in een veld van afzonderlijke krassen, elk het licht opvangend vanuit één richting, voordat het zich, op enkele stappen afstand, weer samenvoegt tot hetzelfde geduldige dier dat het altijd was.

"Twee dieren, één hoofd, en het moment waarop uw oog beslist welk."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.