The Boy Who Became Einstein

Een kleine jongen staat bij een schoolbord, krijt in de hand, bezig met sommen die hem duidelijk nog moeilijk afgaan. Zijn haar staat alle kanten op, ongekamd, het haar van een kind. De lichtvlek om hem heen is bescheiden, nauwelijks breed genoeg om hem en zijn ezel te omvatten, en het oog leest dit aanvankelijk als niets meer dan een stille les.

Dan wordt de schaduw opgemerkt. Die begint braaf genoeg aan zijn voeten, de gewone donkere vorm die elk kind op een vloer werpt. Maar hij blijft klimmen. Hij kruist de planken, rijst langs de muur achter hem omhoog, en daar houdt hij op een jongensschaduw te zijn. Het haar wordt wilder, de schouders breder, en wat op de muur staat is onmiskenbaar Albert Einstein, gevangen midden in een gedachte, armen losjes langs zijn zij.

Niets in de houding van de jongen maakt aanspraak op dit. Hij heeft niet opgekeken, heeft niet gemerkt wat de muur van hem heeft gemaakt. Hij maakt alleen zijn sommen, zoals elk kind sommen maakt, langzaam, een beetje fout, krijtpoeder op zijn vingers. De grootheid behoort volledig toe aan de schaduw, daarheen geworpen voordat hij ook maar een deel ervan heeft verdiend.

Het licht draagt het hele idee. Het is opgebouwd uit een veld van fijne krassen in het acrylglas, geen verf, geen druk, geen inkt, en het is dit veld dat oplicht tot de vorm van de lichtvlek van de jongen en opstijgt tot het imposante silhouet op de muur. Het schoolbord, de rug van de jongen zelf, de vloer voorbij de gloed, alles blijft vrijwel onaangetast, donker gelaten zodat het licht ergens tegen kan afsteken. Licht creëert het beeld hier niet. Het scherpt aan wat het glas al in zich draagt.

The Boy Who Became Einstein behoort tot Look Twice, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beeldtaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om de gewone inspanning van een kind de schaduw te laten werpen van de persoon die hij misschien nog zal worden, voordat iemand, hem inbegrepen, heeft beslist welke de meest waarachtige gelijkenis is.

Vanop afstand in de ruimte leest het als één treffende vorm: een jongen, een reusachtige schaduw, een muur van licht. Van dichtbij lost het op in een veld van afzonderlijke streken, geduldig en precies, hetzelfde geduld dat een kind nodig heeft om zijn sommen goed te maken. Ergens tussen die twee afstanden bevindt zich de stille suggestie die elke onvoltooide inspanning al draagt, onzichtbaar, de vorm van wat ze nastreeft.

"Elke schaduw loopt een beetje voor op degene die hem werpt."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.