The Body as Architecture

"The Body as Architecture" opent met een torso weergegeven naar het voorbeeld van een anatomische studie uit de Renaissance, het soort beeld dat ooit werd getekend om het oog te leren hoe een lichaam is opgebouwd. Hier wordt het weer ontbouwd, en herbouwd in krassen, de ribbenkast die door het donker omhoogrijst als een van binnenuit verlichte constructie, haar boog even weloverwogen als een gewelf.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, een veld van afzonderlijke sporen die samenkomen tot bot en spier, tot schouder en sleutelbeen, tot de stille architectuur die een lichaam rechtop houdt. Wat ooit door toevoeging werd getekend, wordt hier door weglating bereikt, beheerste krassen gesneden in het acrylglas totdat de anatomie zich in licht openbaart.

In het midden van de borst, waar de ribben uiteenwijken, draait een kleine spiraal naar binnen, een trappenhuis waar een hart zou kunnen zijn. Het is het duidelijkste symbool van het werk, het lichaam begrepen niet als vlees alleen, maar als een gebouwd ding, een huis met een structuur die het betreden waard is, een kathedraal van bot die iets draagt wat het beschermen waard is.

Het beeld is altijd aanwezig, of de ruimte nu helder of schemerig is. Licht schept het beeld niet. Het verscherpt het. Onder direct licht vangt de ribbenkast licht op en weerkaatst het, het contrast verdiept, en de architectuur binnenin de borst wordt bijna leesbaar als een plek in plaats van een diagram. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het beeld te verliezen.

Van de andere kant van de zaal leest het werk als een enkele stralende torso tegen zwart, monumentaal en stil. Stap dichterbij en diezelfde torso lost op in een veld van fijne krassen, elk deel van een structuur die te complex is om van het geheel te scheiden, net zoals een lichaam een enkele aanwezigheid is, samengesteld uit talloze werkende onderdelen.

"The Body as Architecture" zet de Art with Scratch-reeks van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden geconstrueerd door beheerste oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Hier vindt die methode haar duidelijkste onderwerp, een lichaam dat, letterlijk, gebouwd is.

"Wij zijn geen vlees gedrapeerd over bot. Wij zijn architectuur die ademt."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.