Teeth Ignite the Dark (Diptych)

Teeth Ignite the Dark is een tweeluik over een oversteek, en over het moment vlak daarvoor. Op het linkerpaneel is het water stil totdat het donker openbreekt langs één lijn: de kaken van een krokodil rijzen boven het oppervlak uit, de rij tanden vangt een licht dat van nergens lijkt te komen, de rest van het dier achtergehouden door het water en het zwart. Op het rechterpaneel doorbreekt een gazelle datzelfde oppervlak, hoorns die twee dunne bogen omhoog tekenen, water dat van de snuit glijdt in heldere draden, het oog naar links gewend, waakzaam, alsof het donker zelf iets is om in de gaten te houden.

Iedereen die naar dit werk kijkt, weet wat er staat te gebeuren. Dat is het punt. De smalle tussenruimte tussen de twee panelen is de rivier, de afstand die roofdier en prooi nog van elkaar scheidt, en elke toeschouwer meet die voor zichzelf. Zal de gazelle de overkant bereiken. Het werk antwoordt nooit. Het houdt de twee dieren op de exacte seconde voor het verhaal zich sluit, en laat de oversteek over aan degene die ervoor staat.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Beide beelden zijn in het oppervlak van het acrylglas gekrast, een veld van fijne krassen die staan voor de glans van natte tanden, de richel van een schedel, de curve van een hoorn en de druppels die boven een stil meer hangen. Het duister eromheen is simpelweg onaangeroerd glas. Van een afstand verdicht elk paneel tot een monumentaal silhouet, bijna niets tegen bijna niets. Van dichtbij lost dat silhouet op in de beheerste oppervlaktebeschadiging waaruit het is opgebouwd.

Het beeld is altijd aanwezig, met of zonder direct licht. Licht creëert het niet, het verscherpt het, zodat onder een gerichte lichtbron de tanden oplichten en het water lijkt te blijven bewegen over de snuit, zonder dat het beeld ooit zijn vorm verliest. Het is anders te lezen vanuit verschillende hoeken, en zo ook de afstand tussen de panelen.

Er bestaat een lange traditie van roofdieren aan de rand van het zichtbare, in schilderijen, in folklore, in het deel van de hersenen dat reageert voor het begrijpt waarom. Dit tweeluik staat in die traditie en maakt er een weddenschap van. Overleven is hier een flits van licht in een immens duister, en het duister is geduldig.

Dit tweeluik is een van de eerste drie tweepaneelwerken die het atelier van Tijs Dragtsma hebben verlaten: twee panelen acrylglas, elk 51 bij 51 cm, voor elkaar gemaakt en naast elkaar gehangen met een smalle tussenruimte ertussen. Het zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden opgebouwd door beheerste oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Het tweeluik is uniek.

"Het donker houdt alles achter, behalve het ene dat als eerste gezien wil worden."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.