Stone Still Reaching Upward

Stone Still Reaching Upward legt een verweerde begraafplaatsengel vast, gevangen in het licht van één enkele lichtbron, vleugels afgebrokkeld ter hoogte van de schouderbladen, gezicht omhooggeheven alsof het nog altijd luistert naar iets dat lang geleden verloren ging. De houding is oeroud, het soort dat al eeuwenlang in begraafplaatsen is uitgehouwen, en toch voelt het hier als een nieuwe vondst, alsof de tijd zelf gevraagd was om stil te blijven staan.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. De engel is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, de vorm volledig opgebouwd uit gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment. Wat eruitziet als erosie, als jaren van regen en wind, is in werkelijkheid het tegenovergestelde van verval. Het beeld ontstaat door weghalen, niet door toevoegen, een figuur opgeroepen door wat er werd weggenomen.

Het beeld is altijd aanwezig, zichtbaar zonder dat er een spot op gericht is. Licht schept het beeld niet, het verscherpt het. Onder direct licht vangen de gecontroleerde krassen het licht en weerkaatsen het, het contrast verdiept zich, en de vleugels en het gezicht rijzen verder op uit het zwart. Vanuit een andere hoek trekt dezelfde figuur zich terug in stilte en laat zich anders lezen, zonder zichzelf ooit te verliezen.

Bekeken vanuit de andere kant van een ruimte, leest het werk als één monumentale, schrijnende figuur. Nadert u, dan lost die figuur op in een veld van gecontroleerde krassen, kleine tekens die zich pas op een bepaalde afstand oplossen tot steen en huid, op dezelfde manier als rouw zich pas met de tijd tot betekenis oplost.

Begraafplaatsenengelen zijn gedenktekens die bedoeld zijn om langer te overleven dan degenen die ze besteld hebben, en toch barsten, brokkelen en slijten ook zij zoals alles. Stone Still Reaching Upward houdt die tegenstrijdigheid in één gebaar gevangen, een figuur die bijna tot de ruïne is gesleten en toch het gezicht omhoog blijft richten. Het is een studie in wat schade overleeft, en wat schade niet kan nemen.

Stone Still Reaching Upward is een voortzetting van de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een beeldtaal waarin schade geen vernietiging is, maar structuur. Voor vragen over dit werk of de serie kunt u de About-pagina bezoeken of contact opnemen via het contactformulier.

"Zelfs tot de rand van verval gesleten, heeft het nooit opgehouden te reiken."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.