Stardust Remembers a Face

"Stardust Remembers a Face" begint bij de oudste vorm in de kunstgeschiedenis, een marmeren buste, en laat die oplossen in iets wat veel ouder is: stof, verspreid licht, de trage architectuur van een nevel. Uit een absoluut zwart komen clusters van witte krassen samen en drijven uiteen, dicht op sommige plaatsen, dun op andere, nooit in het ordelijke ritme van een raster. Ergens in die verzameling wacht een gezicht.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Elke markering is in het oppervlak van het acrylglas ingekrast, wolk voor wolk, totdat de clusters minder op data lijken en meer op weer, op iets dat gevormd is in plaats van getekend. Er zijn hier geen omtrekken, geen contouren die de gelijkenis op zijn plaats houden. Het gezicht wordt alleen gesuggereerd door waar het stof ervoor kiest te verzamelen.

Van dichtbij weigert het werk zich te onthullen. Ga er vlakbij staan en u vindt een veld van gecontroleerde krassen, rusteloos en richtingloos, waarbij geen enkele markering op zichzelf betekenis draagt. Stap achteruit en de marmeren buste stelt zichzelf samen uit diezelfde rusteloosheid, monumentaal, stil en vreemd zeker, alsof hij er altijd al geweest was, wachtend op voldoende afstand om herkend te worden.

Het beeld is altijd aanwezig, in vol licht of geen. Het licht schept het niet, het verscherpt het. Onder een directe lichtbron vangen de krassen dat licht en houden het vast, het contrast verdiept zich en de buste lijkt te ademen. Het leest anders vanuit elke hoek, zonder ooit het gezicht erin te verliezen.

Er schuilt een stille gedachte achter het werk: dat gelijkenis nooit vastgesteld is, dat een gezicht opgebouwd kan worden uit hetzelfde verspreide materiaal als een sterrenstelsel en toch als iemand herkend wordt. Het geheugen werkt op dezelfde manier, het verzamelt ongelijkmatig, dicht op sommige plaatsen en bijna leeg op andere, en houdt toch op de een of andere manier een heel persoon vast.

"Stardust Remembers a Face" vervolgt de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarin beeldtaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur.

"Zelfs verspreid als stof herinnert een gezicht zich hoe het gezien moet worden."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.