Stairs Without Up or Down

Zes mensen beklimmen zes trappen in dezelfde ruimte, één op elke muur, één op het plafond, één onder hun voeten, en ieder van hen is er zeker van dat de klim omhoog gaat. Geen van hen heeft ongelijk. Geen van hen heeft ook gelijk. De kubus omvat alle zes richtingen tegelijk, rustig en eenvoudig verlicht, alsof tegenspraak simpelweg de manier is waarop deze specifieke ruimte werkt.

De trappen komen nergens samen en behoren tot geen enkele verdieping, toch leest de ruimte als geheel vanuit elke hoek, een zeszijdige doos met het alledaagse comfort van een gang en geen van haar alledaagse regels. Elke figuur houdt zijn blik op zijn eigen treden gericht. Geen van hen kijkt omhoog, of omlaag, naar waar de anderen lopen langs wat, naar elke gedeelde logica, een muur zou moeten zijn.

Hier is niets geschilderd, gedrukt of getekend. De kubus, zijn zes trappen en de zes kleine figuren die ze beklimmen bestaan omdat het acrylglas een deel van zijn oppervlak heeft verloren, een veld van fijne krassen gevormd tot stootborden, hoeken en de lange schaduw onder elke trede.

Het beeld is er altijd, bij daglicht evenzeer als onder een gerichte lamp. Licht schept niet wat u hier ziet, het verscherpt het. Onder een directe lichtbron worden de trappen dieper en verzamelen ze hun eigen glans, onder een zachtere hoek trekt dezelfde kubus zich terug in iets rustiger en meer afstandelijks, het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het beeld te verliezen.

Vanuit de andere kant van een ruimte leest de kubus als één rustig architecturaal object, een doos van licht die zes figuren halverwege de klim vasthoudt. Van dichtbij valt die zekerheid uiteen in een veld van afzonderlijke krassen, een oppervlak dat pas weer tot trappen en muren en lopende mensen oplost wanneer het oog een stap terugzet.

Elk van de zes is ervan overtuigd dat de andere vijf hun zwaartekracht verkeerd hebben. Het is een kleine, bijna komische onenigheid, en ook een oude, iedereen meet omhoog en omlaag vanuit waar hij toevallig staat. Kijk lang genoeg en de ruimte houdt op een puzzel over trappen te zijn en begint een stillere vraag te stellen over uw eigen.

Stairs Without Up or Down behoort tot Look Twice, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma waarin beeldmateriaal wordt geconstrueerd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om het geduld en de stille komedie vast te houden van het blijven klimmen in een wereld die weigert te kloppen. Het werk is geïnspireerd door M. C. Escher en is een originele compositie, die terugkeert naar één enkele vraag: welke kant is werkelijk omhoog, en wie mag dat beslissen.

"Zes mensen, zes trappen, één ruimte, en niemand die de verkeerde kant op klimt."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.