Slow Pilgrims of Decay

Op nat steen, onder één hard licht, bewegen twee slakken zich over een boeket dat zich al overgeeft aan zijn eigen gewicht. De anemonen zijn verwelkt, hun bloemblaadjes vouwen zich naar binnen als vermoeide handen, maar de slakken gaan door, ongehaast, onverschillig voor verval. Slow Pilgrims of Decay bewaart dit moment in diep zwart-wit, een theatrale stilte waarin elke plooi van een stervend bloemblad en elke richel van een schelp in absoluut contrast is weergegeven.

Geen verf. Geen print. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment. Het wordt niet op het oppervlak aangebracht, het ontstaat door verwijdering, zoals de tijd zelf inwerkt op een bloem of een schelp.

De slakken zijn pelgrims in de oudste zin, wezens die hun hele wereld op hun rug meedragen en erdoorheen bewegen zonder angst om te laat aan te komen. Om hen heen geven de anemonen zich over aan de zwaartekracht en de tijd, maar niets hier oogt als tragiek. Het is processie, geduld en de vreemde waardigheid van dingen die doorgaan nadat hun bloei voorbij is.

Het beeld is altijd aanwezig, zichtbaar in elk licht. In direct licht vangen de krassen het licht en kaatsen het terug, het contrast verdiept zich, het natte steen glanst, de schelpen krijgen een stille glans. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het beeld te verliezen. Licht creëert het beeld niet. Het verscherpt het.

Vanuit de andere kant van een kamer leest het werk als één enkele theatrale scène, monumentaal in zijn duisternis. Komt u dichterbij, dan lost die scène op in een veld van gecontroleerde krassen, een rustig oppervlak van sporen die zich pas op afstand samentrekken tot slakken en verwelkte bloemen. Nabijheid onthult textuur, afstand onthult betekenis.

Slow Pilgrims of Decay zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of print.

Het is een studie in wat de moeite waard blijft om te dragen nadat de schoonheid vervaagt, en wat blijft bewegen terwijl alles eromheen bezwijkt. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur.

"Zelfs in verval blijft er iets lopen."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.