Sails Scratched From Wind

Een plotselinge windvlaag grijpt de zeilen van een klassiek racejacht, en het schip helt hard in de wind. De bemanning leunt over de reling, lichamen zijwaarts geworpen om de boot op koers te houden, terwijl de boeg nevel in een theatrale zwarte hemel slingert. sails-scratched-from-wind blijft bij dit ene geladen ogenblik, het moment waarop de wind bepaalt of de boot standhoudt of breekt.

Geen verf. Geen print. Geen inkt. Het beeld is gekrast in het oppervlak van het acrylglas, een veld van afzonderlijke krassen dat samenkomt tot zeil, romp en nevel. De krassen vangen het licht rechtstreeks, zodat de zeilen aandoen alsof ze uit pure helderheid zijn gesneden, terwijl de romp, de zee en de gezichten van de bemanning gevouwen in het donker blijven, nauwelijks toegelaten in het beeld.

Dat contrast is het werkelijke onderwerp. Alles wat de wind aanraakt, de zeilen, het schuim aan de boeg, een dunne lijn van tuigage, mag stralen. Alles wat de wind niet aanraakt zinkt terug in het zwart, alsof de nacht zelf de boot op zijn plaats houdt terwijl alleen het zeil vecht om verlicht te blijven.

Vanuit de andere kant van een ruimte leest het jacht als één heldere, monumentale vorm die tegen het donker gedrukt is, zeilen die de leegte doorsnijden als één lichtstreek. Van dichtbij lost die vorm op in een veld van fijne krassen, elk welbewust aangebracht, door een werkwijze die bewust onzichtbaar blijft. Het beeld is altijd aanwezig, met of zonder direct licht, en onder een gerichte lichtbron vangen en weerkaatsen de krassen zodat het contrast verdiept en de zeilen verder van het oppervlak lijken te rijzen.

Er schuilt een stille symboliek in een zeilemansbemanning die leunt in een wind die zij niet kunnen zien, hun gewicht en hun moed vertrouwend om een boot rechtop te houden. sails-scratched-from-wind behandelt dat vertrouwen als zijn werkelijke lading, een schip dat bijeengehouden wordt door spanning, snelheid en de bereidheid van enkelen om hard tegen het donker te leunen.

Dit werk zet de Art with Scratch-reeks van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Het licht schept het beeld hier niet. Het verscherpt het, en het leest anders vanuit verschillende hoeken zonder ooit de boot te verliezen die het draagt. Dit werk is uniek.

"Zelfs in het donker laat de wind een spoor achter."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.