Ray Charles in Borrowed Light

Ray Charles in Borrowed Light raakt u eerst met het lachen. Het hoofd is achterover geworpen, de mond wijd open in een kreet van pure vreugde, beide handen opgeheven alsof ze iets opvangen wat niemand anders kan zien. Het is een portret dat volledig op gevoel is gebouwd, gevangen op het moment net voordat het geluid zelfs begint.

Het gezicht verschijnt als een veld van fijne krassen, ontelbare individuele sporen die samenkomen tot jukbeen, glimlach en wenkbrauw. Rond de ogen blijven de donkere brillenglazen bijna onaangeroerd, twee zuiver zwarte vormen gedrukt in al dat licht, het enige deel van het gezicht dat niets teruggeeft. De handen rijzen aan weerszijden op als een tweede refrein, vingers gevormd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging die het licht precies opvangt waar huid het in het leven zou opvangen.

Overal elders is het zwart. Geen verf, geen druk, geen inkt, alleen het acrylglas zelf, ingekerfd door gecontroleerde krassen totdat het beeld in het oppervlak zit in plaats van erop. De duisternis is geen lege ruimte rondom de man, het is de ruimte waarin hij zingt, en die is even bewust als elke kras die hem definieert.

Licht creëert dit beeld niet. Het verscherpt het. Van voren bezien, onder een helder licht, toont het gezicht echte diepte, de structuur van de krassen vangt en houdt vast. Beweegt u opzij, dan schikt hetzelfde gezicht zich in iets rustiger, meer teruggetrokken, de bril zakt verder in de schaduw terwijl de handen omhoog blijven reiken. Het werk is altijd aanwezig, het vertelt het verhaal alleen anders afhankelijk van waar u staat.

Er zit een stille ironie in het werk. Een man die beroemd is om een stem die in duisternis is gebouwd, zijn ogen voor het grootste deel van zijn carrière verborgen achter donker glas, krijgt hier een gezicht dat volledig is gemaakt van gekrast licht. De vreugde op zijn gezicht heeft geen zicht nodig om begrepen te worden, en dit portret heeft evenmin direct licht nodig om gezien te worden. Het wordt er alleen levendiger door.

Ray Charles in Borrowed Light zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldvorming wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Dit werk is uniek.

"Hij had het licht nooit hoeven te zien om het te dragen."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.