Psyche Wakes in Light

Twee lichtstrepen rijzen als vleugels op uit een knoop van helderheid in het midden, en in het hart van die knoop, waar twee gezichten elkaar bijna zouden moeten raken, blijft het donker donker. De kus zelf is het enige wat het werk voor zichzelf behoudt, teruggehouden in een kern van bijna-zwart, terwijl alles eromheen, de armen, de opgeheven vleugels, de lange val van het gewand eronder, is overgegeven aan een veld van fijne krassen.

Dit werk is gebaseerd op Psyche Revived by Cupid's Kiss, het marmer gebeiteld door Antonio Canova en voltooid in 1793, dat zich nu bevindt in het Louvre in Parijs. Canova plaatste het verhaal op zijn enkelvoudig meest geladen seconde, het moment waarop een kus Psyche wekt uit de dood die over haar viel op het ogenblik dat ze een doos opende die ze gewaarschuwd was nooit te openen. Dit is een zelfstandig werk van Tijs Dragtsma, een nieuwe interpretatie in krassen en geen kopie, reproductie of afdruk van Canova's sculptuur.

Waarvoor het origineel geliefd is, is dat het steen in adem omzet, het hardste materiaal ingezet om het zachtste ogenblik te dragen, haar armen die omhoogkrommen om zijn hoofd te omcirkelen voor ze haar ogen heeft geopend, zijn vleugels hoog opgeslagen alsof hij geschrokken is van zijn eigen tederheid. De gehele sculptuur is gebouwd op dat kruis van gebaren, reikend naar reikend, en bijna niets anders.

Wat hier behouden blijft is dat kruis in zijn geheel: de heffing van de vleugels, de boog van haar armen die zijn hoofd vinden, het lange achteroverleunende gewicht van haar lichaam en het gewand dat eronder is samengetrokken. Wat wordt prijsgegeven is het marmer zelf, zijn koele witte gewicht, het voetstuk, het galerijelicht dat er gewoonlijk op valt in Parijs. Dit alles geeft zich over aan één zwart vlak, zodat alleen het reiken, en de kus waarnaar gereikt wordt, als licht achterblijven.

Psyche Wakes in Light behoort tot After the Masters, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beeldvorming is opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde schade een manier wordt om te vragen hoe weinig van een meesterwerk het oog nog nodig heeft voordat het het geheel herkent, en hoe een vertrouwde omhelzing eruitziet zodra alles behalve het reiken ervan wordt losgelaten.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. De figuren worden gehouden in een veld van afzonderlijke krassen in het oppervlak van het acrylglas, altijd aanwezig, nooit wachtend op het licht om hen tot leven te roepen. Het licht schept het beeld niet. Het verscherpt het, en het donker in het hart van de omhelzing blijft precies daar waar Canova het voor het eerst gebeeldhouwd heeft, een kus die het werk nog altijd niet helemaal wil tonen.

"Sommige herlevingen vinden in het open plaats. Deze vindt net buiten het bereik van het licht."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.