Prometheus Beneath the Shaft

Prometheus Beneath the Shaft draagt het oudste verhaal van verzet in de oudste taal van licht en donker. Een geketende figuur staat onder één lichtkolom, de borst geheven, de keel ontbloot, het gezicht omhoog gericht alsof hij nog steeds wacht op het vuur dat hij ooit durfde te stelen.

In het voltooide werk wordt die lichtkolom een veld van individuele krassen, zo dicht dat het van de andere kant van een ruimte als pure helderheid overkomt. Het lichaam eronder blijft bijna volledig donker, een silhouet dat uit dat schijnsel is gesneden in plaats van erin geschilderd. Alleen de kin, het sleutelbeen en de rand van een schouder vangen de krassen direct op, kleine breuken in het zwart waar de man even tot het licht boven hem behoort.

De rots onder zijn voeten wordt op dezelfde manier behandeld, het oppervlak opgeruwd tot hetzelfde veld van fijne krassen dat de schacht erboven vult, zodat de steen en het licht één oorsprong lijken te delen. Rondom alles verspreidt de grond zich in een paar laatste sporen voordat hij in het zwart verdwijnt. Hier is niets ingevuld. Alles wat als stralend overkomt, is simpelweg de plek waar het oppervlak is weggenomen.

De mythe draagt zijn eigen lading. Prometheus werd niet gestraft voor zwakte, maar voor vrijgevigheid, voor het geven van iets aan mensen dat de goden voor zichzelf wilden houden. Geketend aan zijn rots, keert hij zich nog steeds naar het licht in plaats van ervan af, en die houding, opstandig onder straf, is wat de compositie vasthoudt. Macht en gevolg bevinden zich in hetzelfde kader, en geen van beide wist de ander uit.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd door gecontroleerde krassen in plaats van iets dat erop is aangebracht. Het is altijd aanwezig, zowel in daglicht als in schaduw. Onder direct licht vangen de krassen het licht op en reflecteren, het contrast verdiept zich en de figuur lijkt verder in het donker om hem heen te dringen, maar het beeld zelf wachtte nooit op dat licht om te bestaan.

Dit werk vervolgt de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur. Dit werk is uniek.

"Zelfs geketend aan de rots, kijkt hij nog steeds naar het licht."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.