Patience Wears Scales

"Patience Wears Scales" begint met één enkel wezen dat stilhoudt. Een kameleon klemt zich vast aan een kale tak in een diep zwart niets, zijn lichaam naar binnen gekromd, zijn staart strak opgerold, en één oog volledig naar u gekeerd. Niets anders overleeft in het kader: geen bladeren, geen grond, geen horizon, alleen het dier en het donker, en de stille aandrang van iets dat terugkijkt.

Groen draagt het onderwerp hier. Het is de kleur van de huid van de kameleon, de kleur van zijn oude truc om op te gaan in de wereld om hem heen, en in dit werk weigert het iets te verbergen. Gegoten in diep groen gekleurd spiegelglas wordt het de kleur van bewust vastgehouden stilte, van een wezen dat zou kunnen verdwijnen en er in plaats daarvan voor kiest volledig zichtbaar te blijven.

Niets hier is op het oppervlak geschilderd, niets is eroverheen gedrukt. De kameleon, de tak, het enkele kijkende oog, het is allemaal uit het gekleurde spiegelglas getrokken door gecontroleerde krassen, een vorm opgebouwd door wat is weggenomen in plaats van door wat is toegevoegd.

Vanuit de andere kant van de kamer leest het beeld zich heel en kalm, een dier gevangen tussen twee ademhalingen op zijn tak. Kom dichterbij en diezelfde stilte lost op in een veld van gecontroleerde oppervlaktebeschadiging, streep naast streep, geen ervan het beeld op zichzelf, alle samen het oog vasthoudend dat u vasthoudt.

Rondom en tussen die strepen blijft de spiegel zijn werk doen. De ruimte achter u en uw eigen silhouet nestelen zich in het groene glas naast de kameleon, zodat wie voor het werk staat er deel van uitmaakt. U kijkt niet alleen naar het werk, u verschijnt erin, en deelt het donker met het wezen dat al terugkijkt.

De kameleon verdwijnt nooit. Hij houdt zijn plaats in het glas, zowel in daglicht als in schaduw. Licht creëert het beeld niet, het verscherpt het, en verdiept het contrast langs elke kras totdat de tak, de opgerolde staart en dat vaste oog naar voren komen met meer glans en meer diepte. Loop door de kamer en de reflectie rondom het werk verschuift. Het beeld zelf niet.

"Patience Wears Scales" zet de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin gekraste afbeeldingen in gekleurd spiegelglas zijn gezet en de toeschouwer deel uitmaakt van het werk. Een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur, en waarin de spiegel kijken omzet in deelnemen.

"Het verbergt zich niet. Het heeft eenvoudigweg gewacht tot u zou opmerken hoe lang het u al aankeek."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.