Napoleon in the Blue

Napoleon in the Blue toont niet zozeer een man als wel wat er van hem overblijft wanneer alles behalve zijn omtrek is weggenomen. De bicornehoed, de opstaande kraag, de gefranjerde epauletten en de ordelijke rij knopen bestaan voort als een veld van fijne krassen, niet door het toevoegen van een enkel teken maar door het wegnemen van het oppervlak totdat alleen het wezenlijke silhouet het licht vangt.

Het gezicht blijft grotendeels een donkere vorm, een leegte waar de geschiedenis geen vaste uitdrukking heeft achtergelaten, alleen de vage suggestie van een wenkbrauw en een profiel dat licht is afgewend, alsof de man zelf al een stap terug in de legende had gezet. Om hem heen wordt alles gehouden in één diep, ononderbroken blauw, zodat de figuur lijkt op te rijzen uit de kleur in plaats van erop te rusten.

Blauw draagt hier zijn eigen lading. Het is de kleur van afstand en van gezag, van een koude noordelijke hemel boven veldtochten die verder reikten dan één mensenleven kon bevatten, en het laat het portret aanvoelen als tegelijk monumentaal en stil melancholisch, de zekerheid van een heerser al aangeraakt door de wetenschap van een val die nog moet komen.

Vanuit de andere kant van de ruimte leest het beeld als één helder, dramatisch gebaar, een enkele figuur gevangen in één hard licht tegen totale duisternis. Komt u dichterbij, dan lost diezelfde figuur op in een veld van afzonderlijke sporen, elk deel van het geheel, geen ervan alleen betekenisvol. Dit is een werk dat verandert met aandacht, niet met de ruimte.

Omdat het oppervlak gekleurd spiegelglas is, is de ruimte rond Napoleon nooit leeg. De galeriemuur, de verlichtingsarmaturen, de persoon die voor het werk staat, dit alles verschijnt weerkaatst in het blauw dat hem omringt, zodat de toeschouwer stil wordt opgenomen in dezelfde compositie als de keizer. Licht schept dit beeld niet. Het verscherpt het, de tegenstelling verdiepend zonder de figuur ooit te laten verdwijnen of de weerspiegeling stil te laten worden.

Napoleon in the Blue vervolgt de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma, waarin gekrast beeldmateriaal is gevat in gekleurd spiegelglas en de toeschouwer deel uitmaakt van het werk. Dit werk is uniek.

"Macht laat een omtrek na lang nadat zij haar gezicht heeft verloren."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.