Napoleon Grown From Shadow

Een hoed gevouwen uit één enkel vel papier zit scheef op het hoofd van een jongen, en een van zijn handen is al uit het zicht verdwenen, weggestopt in de voorkant van zijn jas. Het is een privékostuum van een kind, uitgevonden voor een middag, en er is niets aan zijn houding dat vraagt om serieus te worden genomen.

Het licht dat hem omsluit is niet zacht. Het snijdt over de vloer in een harde wig en klimt langs de muur achter hem, elke centimeter opgebouwd uit een veld van fijne krassen dat het schaarse licht opvangt en niet meer loslaat. Buiten die wig blijft de ruimte ongekrast en absoluut, een zwart zonder enige rest.

Zijn schaduw begint waar de schaduw van elk kind begint, plat aan zijn hielen. Hij trekt eerlijk genoeg over de vloer, klimt dan de muur op en blijft klimmen tot voorbij elke hoogte die een jongen ooit zou kunnen bereiken, totdat hij zich nestelt in een steek en een overjas en een hand die in een vest wordt gedrukt precies op de plek waar de jongen zijn eigen hand al heeft gedrukt.

Die herhaling is de stille grap van het werk. Het kleine, private gebaar van de jongen en het beroemde gebaar van de generaal hebben dezelfde vorm, het ene ver uitgegroeid boven alles wat een jongen ooit op eigen kracht zou kunnen werpen, en het oog kan niet bepalen welke figuur de andere heeft geleerd hoe te staan. Het kind lijkt een grootheid te oefenen die hij niet heeft verdiend, of de schaduw lijkt een gebaar te herinneren dat hij als eerste van hem heeft geleerd.

Napoleon Grown From Shadow behoort tot Look Twice, een reeks binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beeldvorming tot stand komt door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om het eigen gebaar van een kind een grootheid te laten oefenen die zijn schaduw nog niet heeft verdiend, totdat het oog niet meer kan zeggen welk van de twee de ander zijn pose heeft geleerd.

Geen verf, geen druk, geen inkt. Het beeld berust volledig op een veld van afzonderlijke sporen die in het acrylglas zijn aangebracht, aanwezig op elk uur en in elk licht. Direct licht schept het niet, het verscherpt het, waardoor het contrast verdiept tussen de kleine donkere gedaante van de jongen en de oprijzende figuur achter hem. Vanuit de andere kant van de ruimte leest het werk als één lichtwig die twee figuren omvat. Van dichtbij lost het op in de sporen waaruit het is opgebouwd.

"De hoed is papier. De schaduw niet."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.