Mosquito Casts an Elephant

Een mug hangt in een enkele lichtstraal, zo klein dat het oog moet zoeken voordat het de poten en vleugels van het insect aantreft, getekend in een nauwelijks zichtbare, gekraste lijn. Daarachter, bijna de hele muur vullend, staat de schaduw die het schijnt te hebben geworpen: een olifant, lopend, monumentaal, zijn slurf gekruld, zijn poten geplant in een zwart zo totaal dat ze eerder uit het licht gesneden lijken dan erop te rusten.

De muur is hier het werkelijke onderwerp, bewerkt tot een veld van fijne krassen die langs de vorm van het licht zo dicht zijn dat het van de andere kant van de kamer leest als één doorlopende gloed, een wig van helderheid die diagonaal door het donker is geworpen. De olifant bevindt zich in die gloed als pure afwezigheid, een silhouet dat het licht niet kan bereiken, en draagt in zijn stilstand meer aanwezigheid dan alles wat ooit met een lijn getekend kon worden. Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is gevormd in het oppervlak van het acrylglas zelf, door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging, niets toegevoegd, alles weggenomen.

De grap, als het er een is, duurt niet lang. Een wezen zo klein zou nooit een schaduw van deze omvang kunnen werpen, en het werk doet ook niet alsof dat anders is, wat het in plaats daarvan biedt is de vorm van hoe wanverhouding werkelijk werkt in een leven, hoe iets dat nauwelijks de moeite waard is om op te merken, voor een middag, de hele muur van een kamer kan vullen. Iedereen die voor dit werk staat, heeft waarschijnlijk een deel van de eigen dag op dezelfde manier doorgebracht, een opmerking, een vertraging, een enkel onbeantwoord bericht laten groeien totdat het alles erachter had geblokkeerd. Het werk verwijt dat niet. Het laat eenvoudigweg zien hoeveel ruimte een klein ding kan innemen wanneer er toevallig licht achter staat.

Mosquito Casts an Elephant behoort tot A Matter of Scale, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma waarin beeldtaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om af te meten wat we groot laten opdoemen tegenover wat, nuchter bezien, nauwelijks iets weegt.

Het beeld is altijd aanwezig, in daglicht of in het donker. Licht schept het niet, het verscherpt het, onder een directe bron vangt het gekraste veld de gloed feller op en houdt die vast, de omtrek van de olifant verdiept zich, en de dunne poten van de mug komen naar voren uit het zwart. Vanuit een andere hoek leest het opnieuw anders, zonder ooit de vorm te verliezen die het bijeenhoudt.

Van dichtbij valt de gloed uiteen in een veld van afzonderlijke krassen, geen ervan beschrijft op zichzelf iets, elk slechts een kras, samen het gewicht dragend van een dier dat er nooit werkelijk was. Van de andere kant van de kamer sluit de wig van licht zich terug tot één enkele vorm en keert de olifant terug, onbewogen, geduldig, geheel opgebouwd uit een helderheid die een klein insect, voor een moment, schijnt te beheersen. Het is een stille herinnering eraan dat wat in een kamer het meest opdoemt, zelden het ding is dat het opdoemen veroorzaakt.

"Zelfs het kleinste ding kan in het licht staan en iets enorms achter zich werpen."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.