Moon and Sun Lean Close

Twee hoofden buigen naar elkaar toe op het exacte randje van een kus, het ene dragend het volle gewicht van een gekraterde maan, het andere brandend met de dunne, uitstralende lijnen van een zon. Tussen hen bevindt zich de kleinst mogelijke afstand, dicht genoeg dat hun licht bijna samensmelt tot één.

Dit beeld is niet geschilderd of gedrukt op het acrylglas, het wordt gevormd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging, een veld van afzonderlijke krassen die rechtstreeks in het oppervlak zijn aangebracht. Geen verf. Geen druk. Geen inkt. De kraters van de maan, de stralen van de zon en het stille gewicht van twee lichte pakken komen allemaal van krassen, niet van iets dat erop is aangebracht.

Van de andere kant van de zaal leest het werk als één monumentaal gebaar, twee lichamen die de laatste centimeter tussen hen overbruggen. Nadert u, dan opent dat gebaar zich tot een veld van fijne krassen, elk afzonderlijk geplaatst, geen ervan leesbaar op zichzelf. Het beeld bestaat alleen op de afstand waarop weglating herkenning wordt.

Licht schept dit beeld niet. Het verscherpt het. In direct licht vangen het maanoppervlak en de stralen van de zon het licht op en reflecteren het, het contrast verdiept zich, en de pakken krijgen een dimensie die geen vlakke druk zou kunnen vasthouden. Bekeken vanuit een andere hoek, in rustiger licht, laat dezelfde omarming zich lezen met meer terughoudendheid, maar het beeld heeft het licht nooit nodig om te bestaan.

Het symbolisme ligt dicht aan de oppervlakte zonder ooit te worden verklaard. Maan en zon zijn tegengestelden die nooit bedoeld zijn om elkaar aan te raken, nacht en dag, koud licht en brandend licht, en toch buigen ze hier naar elkaar toe, pakken keurig aan, gezichten vervangen door de hemellichamen die ze vertegenwoordigen. Het is een kus tussen twee dingen die structureel niet dezelfde hemel kunnen delen, vastgehouden voor precies zo lang als het beeld duurt.

Moon and Sun Lean Close zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldtaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur. Dit werk is uniek.

"Zelfs de maan en de zon kunnen naar elkaar toe buigen, al is het maar voor de duur van één beeld."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.