Montana in Half Light

Uit vrijwel totale duisternis verschijnt een gezicht, half uit herinnering, half door wilskracht. Montana in Half Light vindt zijn onderwerp in fragmenten, de kaak gespannen, de ogen neergeslagen en zonder te knipperen, de kraag open alsof het pak zelf niet kan bevatten wat er onder leeft. Dit is niet zozeer een portret van een man als wel van een mythe die mensen met zich meedragen, de onderwereldsfiguur die een imperium bouwde op lef en er alles aan verloor.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Elk vlak van licht op dat gezicht, van de vochtige glans van het haar tot de zachte vouw langs de wang, is in het oppervlak van één enkele plaat acrylglas gekrast. Het beeld is opgebouwd door wat is weggenomen, niet door wat is toegevoegd, een portret uitgehouwen uit gecontroleerde oppervlaktebeschadiging totdat de duisternis zelf een soort huid werd.

Het beeld is altijd aanwezig. Het wacht niet op een lamp die aangaat of een toeschouwer die voorbijloopt. Licht creëert het niet, het verscherpt het. In scheerend licht vangen de krassen licht op en houden het vast, het contrast verdiept zich, en het gezicht lijkt voorover te leunen uit het zwart. Vanuit een andere hoek trekt het zich terug in stilte, maar het verdwijnt nooit.

Er is iets passends in het zo weergeven van Tony Montana. Hij wordt herinnerd als iemand die zichzelf opnieuw uitvond door geweld, die meer wilde totdat meer hem verteerde. Hier wordt zijn gezicht opnieuw gemaakt, niet door verf maar door gecontroleerde krassen die zich minder als decoratie gedragen en meer als littekenweefsel. Macht ziet er in dit werk uit als iets dat met kracht verdiend moest worden en ten koste van alles betaald.

Vanuit de andere kant van een kamer leest het werk als pure cinema, een enkel monumentaal gezicht opgehangen in duisternis. Kom dichterbij en die zekerheid lost op in een dicht veld van gecontroleerde krassen, geen ervan schreeuwend, alle noodzakelijk. De afstand tussen die twee lezingen, icoon en bewijs, is waar het werk zijn echte werk doet.

Montana in Half Light zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldvorming wordt geconstrueerd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Zelfs in het donker weigeren sommige gezichten te verdwijnen."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.