Monoliths Holding Their Silence
Monoliths Holding Their Silence
Binnenkort op veiling
Dit werk wordt binnen de komende 10 dagen opgenomen in een Catawiki-veiling. Schrijf u hieronder in voor de collectors-lijst om onze veilingen te volgen.
Slechts af en toe een e-mail. Uitschrijven kan altijd. Privacybeleid.
Monoliths Holding Their Silence brengt een rij betonnen reuzen samen onder een vale, roerloze hemel. Ze leunen niet op elkaar, en dat hoeven ze ook niet. Elk staat op eigen gewicht, het oppervlak getekend door brede cirkelvormige openingen die als ramen worden gelezen, of als ogen, of simpelweg als afwezigheden, plekken waar de massa ervoor heeft gekozen licht door te laten in plaats van het tegen te houden.
Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd door weghalen in plaats van toevoegen, op dezelfde manier waarop deze torens aanvoelen alsof ze uit iets groters zijn uitgehouwen in plaats van uit het niets samengesteld.
Het beeld is altijd aanwezig, zowel in daglicht als in schaduw. Licht schept het niet, het verscherpt het. Onder een directe lichtbron verdicht de betonkorrel zich, winnen de cirkelvormige leegtes aan diepte, en verdiept het contrast tussen massa en opening. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het beeld te verliezen.
Vanuit de andere kant van een kamer houdt de compositie samen als één monumentaal silhouet, torens schouder aan schouder tegen een open hemel. Gaat u dichterbij, dan lost dat silhouet op in een veld van gecontroleerde krassen, elk klein, samen het exacte gewicht van beton dragend.
De cirkelvormige openingen dragen hun eigen stille betekenis. In een landschap dat zo gesloten en zo zwaar is, lezen ze als openingen, plekken waar de structuur zichzelf laat doorzien in plaats van alleen maar bekeken te worden. Brutalisme wordt vaak omschreven als meedogenloos, maar hier bewaren de monolithen iets zachts in hun kern, licht dat helder door de vaste vorm dringt.
Monoliths Holding Their Silence zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde beschadiging van het oppervlak in plaats van pigment of druk, een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.
"Sommige stiltes zijn niet leeg. Ze houden simpelweg hun vorm vast."
Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.
Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.
