Marilyn in Flashbulb Light

Marilyn in Flashbulb Light opent met een lach die achterover de duisternis in wordt gegooid, gevangen op het exacte moment dat een cameraflits achter haar ontploft als een kleine, persoonlijke zon. De flits wordt een ster van rauw wit licht, waarvan de punten als een veld van fijne krassen in het acrylglas zijn gekrast die nog steeds lijken te ontploffen. Uit datzelfde licht rijzen haar gezicht en haar op tot helderheid, elke krul en curve van haar glimlach vastgehouden in lijnen die het oog vangen en loslaten.

Haar schouders en de bontjas zinken terug in de schaduw, een donker silhouet dat het licht niet volledig kan opeisen. Dat is het stille hart van het werk: de vrouw die de wereld eindeloos fotografeerde, hier teruggebracht tot een vorm van gecontroleerde oppervlaktebeschadiging, oplichtend waar de flits haar vindt en verdwijnend in diep zwart waar dat niet het geval is. Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd door weghalen in plaats van toevoegen.

Vanuit de andere kant van een kamer leest het portret als één dramatische uitbarsting, Marilyn's lach en de flits samengesmolten tot één gebaar van licht. Komt u dichterbij, dan lost die zekerheid op in een veld van afzonderlijke lijnen, elk klein en weloverwogen, geen enkele op zichzelf gelijkend op een gezicht of een flitslamp. Het beeld is altijd aanwezig, bij direct licht of geen licht, maar licht verscherpt het: het wit verdiept, het contrast opent zich en de lach lijkt iets verder van het oppervlak op te stijgen.

Er is hier een tweede onderwerp naast de ster zelf, namelijk de flits, het mechanisme van gezien worden dat haar even goed beroemd maakte als het haar verteerde. Haar vreugde en die lichtflits zijn in hetzelfde oppervlak gekrast, onscheidbaar, zodat het werk zowel de warmte van de lach als de koude gloed van de blootstelling waarop zij antwoordt in zich draagt.

Dit werk zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden geconstrueerd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder het beeld ooit te verliezen. Licht creëert het beeld niet. Het verscherpt het.

"Een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.