Marble Surrendering to Heat

Marble Surrendering to Heat begint met een tegenstelling: een klassiek hoofd, gehouwen in de taal van het permanente, dat wijkt voor iets zo zacht en onverschillig als kaarsvet. Het gezicht behoudt nog zijn kalme, patricische trekken, maar het haar en de lijn van de schouders zijn al begonnen te vloeien, omlaag stromend over een sokkel die nooit is gebouwd om iets op te vangen.

In Art with Scratch is die overgave niet geschilderd of gedrukt. Ze is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, een veld van fijne krassen die uit het donker zijn gehaald in plaats van eraan toegevoegd. Geen verf, geen druk, geen inkt: een visuele taal waarin schade geen vernietiging is, maar structuur, waarin een vorm tevoorschijn komt zoals rijp het patroon van een raam laat verschijnen, door wat er wordt weggenomen.

Van de andere kant van de ruimte leest het werk als één monumentaal gebaar, een hoofd dat oplost in zijn eigen sokkel tegen een veld van absoluut zwart. Komt u dichterbij, dan valt die zekerheid uiteen in een veld van afzonderlijke krassen, elk klein en precies, geen ervan alleen verantwoordelijk voor het gezicht dat ze samen opbouwen.

De donkere passages dragen evenveel gewicht als de lichte. Waar het marmer in zichzelf vouwt, waar de holte onder de kaak in schaduw valt, is het acrylglas onaangeroerd gelaten, en dat onaangeraakte zwart wordt het niets waarnaar de smeltende vorm zich oplost. Het beeld leeft in het argument tussen wat is gekrast en wat met rust is gelaten.

Er schuilt een stille gewelddadigheid in de keuze voor marmer, van alle materialen, om te laten smelten. Marmer is het materiaal van goden, keizers en idealen die bedoeld zijn om hun makers te overleven, en zo betekent het, te zien hoe het wijkt voor hitte, de fantasie van het permanente te zien toegeven wat het altijd was, vergankelijk, en juist daardoor mooi.

Licht schept dit beeld niet. Het verscherpt het. Onder een directe lichtbron vangen de krassen het licht en houden het vast, het contrast verdiept zich, en de smeltende vorm lijkt meer gewicht te krijgen naarmate er langer naar wordt gekeken. Vanuit een andere hoek leest het anders, neigend naar stilte zonder ooit zijn vorm te verliezen.

Marble Surrendering to Heat zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldtaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van door pigment of druk.

"Zelfs steen herinnert zich hoe te smelten."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.