Lennon in the Green

„Lennon in the Green" begint met wegnemen, niet met toevoegen. Uit een veld van afzonderlijke sporen, beheerste oppervlaktebeschadiging gezet in diepgroen gekleurd spiegelglas, rijst de vertrouwde driekwartshoek van John Lennons gezicht op uit het donker, zijn ronde bril gericht naar één hard licht, haar dat los valt om een stil en peinzend gehouden kaak.

Vanuit de andere kant van de kamer leest het portret als een geheel en monumentaal werk, een gezicht gevangen midden in een gedachte, afgezet tegen absoluut zwart. Stap dichterbij en het valt uiteen in een veld van fijne krassen, de grove rasterkorrel van een oude zeefdruk, herboren aan de schaduwzijde van het gezicht, terwijl de verlichte zijde glad en open blijft, een vlak van louter groene glans. Het beeld zit in het oppervlak van het glas, niet erop aangebracht, zodat het gezicht minder getekend dan ontsluierd aanvoelt.

Groen is hier geen neutrale keuze. Het is de kleur waarnaar Lennon greep toen hij zong van een herschapen wereld, van tuinen en groeiende dingen, van vrede als iets wat u nog steeds kon planten. In dit werk wordt groen geheugen met een polsslag, de kleur van een idee dat de man overleefde die er als eerste woorden aan gaf.

Omdat dit spiegelglas is, is het portret nooit alleen in zijn lijst. De kamer eromheen, haar muren, haar lichtarmaturen, haar voorbijgaande bezoekers, drijft in de donkere achtergrond en nestelt zich tussen de krassen. Sta dicht bij en uw eigen spiegelbeeld vouwt zich in zijn kraag, in de ruimte achter zijn bril, zodat kijken naar het werk een kleine manier van deelnemen eraan wordt.

Het gezicht is hier altijd aanwezig, in elk soort licht, want de sporen zelf dragen het beeld in plaats van een deklaag die erover is aangebracht. Direct licht roept het niet op uit het niets, het verscherpt wat al in het glas was gesneden, zodat het contrast verdiept en het groene oppervlak zijn glans iets langer behoudt.

„Lennon in the Green" zet de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin gekraste beelden in gekleurd spiegelglas worden gezet en de toeschouwer deel uitmaakt van het werk. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur.

„Stel u een gezicht voor dat bijeengehouden wordt door niets dan licht en zijn eigen afwezigheid."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.