Houdini Bound in Light

Uit een diep zwarte achtergrond verzamelt een gezicht zich uit een veld van fijne krassen. De krullen houden het meeste licht vast, een kroon van fijne strepen boven een voorhoofd dat half in de schaduw blijft, terwijl de ogen hun donker bewaren ook al worden de jukbeenderen en de kraag eromheen lichter. Daaronder zijn twee open handen en een ketting die uitloopt op een hangslot op dezelfde manier getekend, een veld van afzonderlijke streken waar het metaal het licht vangt en de jas terugvalt in het zwart.

Harry Houdini stierf op 31 oktober 1926, op Halloween; 2026 markeert de honderdste verjaardag van zijn overlijden.

In zijn laatste jaren keerde hij zijn gave voor misleiding tegen hen die haar gebruikten om van verdriet te profiteren, en ontmaskerde hij de frauduleuze mediums die beweerden met de doden te spreken. Na zijn dood hield zijn weduwe elk jaar op de datum van zijn overlijden een séance, en wachtte tien jaar op een teken dat nooit kwam. Die stille, onbeantwoorde wacht schuilt achter dit portret, een man die bijna alles kon ontvluchten behalve het donker dat op een leven volgt.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd uit een veld van fijne krassen dat samenkomt waar het licht moet vallen en de rest aan het donker overlaat. Het is een portret gemaakt door weghalen, niet door toevoegen, het tegenovergestelde van hoe een gezicht gewoonlijk wordt vastgelegd.

Houdini Bound in Light behoort tot In Their Year, een reeks binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om een bekend leven te vertellen via één waar detail in plaats van zijn vertrouwde pose.

Het beeld is altijd aanwezig, in vol kamerlicht en in het donker. Licht schept het niet, het verscherpt het, de krassen vangen en reflecteren totdat het contrast verdiept en de ketens zich lijken verder over de borst te sluiten. Vanuit de andere kant van een kamer leest het portret als één figuur gebonden in licht en schaduw; van dichtbij lost het op in een veld van krassen. Een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

„Zelfs hij kon het donker niet ontvluchten dat op een leven volgt."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.