Hitchcock in Half Light

Het gezicht doet zich het eerst voor, en vrijwel niets anders. Uit een oppervlak dat bijna geheel in het zwart is gehouden, wordt Hitchcocks profiel opgebouwd uit een veld van fijne krassen, dicht opeengehoopt over de wenkbrauwboog, de brede neus, de beroemde kinnebak, zodat de gelaatstrekken lijken op te dringen uit het donker in plaats van er bovenop te liggen. De oogkas, de holte onder de kaak, de andere kant van het gezicht blijven onaangeroerd en verdwijnen in het pure zwart, zodat de man niet als een foto wordt gelezen maar als een aanwezigheid op het moment van een halve draai, kijkend en bekeken tegelijk.

Achter hem is de kraai nauwelijks aanwezig. Zijn lichaam wordt gesuggereerd door de vluchtigste samenstelling van lijnen langs een vleugel, een enkele klauw die de schouder grijpt, de rest overgelaten aan het donker, zodat het minder aanvoelt als een vogel die in het kader is neergestreken en meer als iets dat er zich heeft genesteld zonder zich echt aan te kondigen. Die terughoudendheid draagt zijn eigen spanning, het gevoel van een waarnemer net buiten focus, wat geen onderwerp beter past dan dit.

Geen verf. Geen print. Geen inkt. Het beeld is gekrast in het oppervlak van het acrylglas, een veld van afzonderlijke krassen dat het licht opvangt en vasthoudt in plaats van het gelijkmatig terug te kaatsen, zodat het gezicht verlicht lijkt van binnenuit, zelfs terwijl de achtergrond niets prijsgeeft.

Het beeld is altijd aanwezig, zichtbaar in gewoon licht als een rustig textuurveld over het donker. Licht schept het niet. Het scherpt het aan, zodat onder een directe lichtbron de ribbels van het gezicht oplichten en het contrast verdiept, terwijl vanuit een andere hoek hetzelfde gezicht terugzakt in stilte zonder ooit zijn vorm te verliezen.

Hitchcock bouwde een carrière op precies dit soort kijken, het publiek dat naar een man kijkt die op zijn beurt altijd naar iets anders kijkt, vaak iets onheilspellends dat net achter een schouder is neergestreken. Hier wordt de formele taal van het werk een uitbreiding van dat idee: een portret dat gezocht moet worden in het donker, opgebouwd uit beschadiging in plaats van licht, van een man die beter dan de meesten begreep hoeveel wordt gedragen door wat een kader kiest niet te tonen.

Dit werk zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden geconstrueerd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een beeldtaal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Wat niet getoond wordt, kijkt nog steeds naar u."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.