Her Veil Outruns the Night

In de zwarte ondiepten rijdt een vrouw op een grote witte stier naar de rand van de nacht. Haar sluier rijst achter haar op, meegenomen door een wind die van nergens en overal tegelijk lijkt te komen. Eén fel licht valt van boven, waarmee het tafereel uit een achtergrond van puur, ononderbroken zwart wordt gesneden. Al het andere is weggehaald zodat alleen dit moment overblijft, vlucht, verzet en gratie in dezelfde adem gevat.

Het beeld draagt een oud verhaal in zich, dat van een vrouw die wordt meegenomen door een beest dat niet geheel een beest is, en dat op de een of andere manier leidt in plaats van volgt. Haar sluier wappert achter haar als een maat van tijd die ze ontloopt. Ze kijkt niet om. In Her Veil Outruns the Night is de duisternis geen dreiging die nadert, het is de afstand die ze al achter zich laat.

Geen verf. Geen print. Geen inkt. Dit beeld bestaat dankzij wat er is weggenomen, niet wat er is toegevoegd. Elke lijn van de schouder van de stier, elke plooi van de sluier, elk stofkorreltje dat in die felle lichtstraal zweeft, is opgebouwd uit gecontroleerde krassen die in het oppervlak van acrylglas zijn gewerkt. Het beeld wordt niet op het oppervlak aangebracht, het wordt eruit getrokken, kras voor kras, totdat een vrouw op een witte stier uit het zwarte glas naar voren treedt.

Het beeld is er altijd, in vol daglicht net zo goed als in de schaduw. Licht creëert het niet. Het verscherpt het. Onder direct licht vangen de krassen dat licht en houden het vast, het contrast verdiept zich en de witte stier lijkt meer gloed op te nemen dan de duisternis eromheen. Loopt u om het werk heen, dan leest het zich vanuit elke hoek anders, zonder ooit de vrouw, de stier of de sluier in het middelpunt te verliezen.

Van de andere kant van een ruimte leest het werk als één monumentaal gebaar, cinematografisch en van oud-meesterlijk gewicht. Treedt u nader en dat gebaar lost op in een veld van afzonderlijke krassen, elk klein en bewust, geen ervan vertelt op zichzelf het verhaal dat ze samen vertellen.

Her Veil Outruns the Night zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of print. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur.

"Ze vlucht niet voor het donker. Ze ontloopt het."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.