Hepburn and the Fawn's Hush

Audrey Hepburn kijkt vanuit het donker met de stilte waarvoor zij altijd bekend stond, een hertenjong dicht tegen haar hals gedrukt. In dit werk wordt bijna niets direct gegeven. Het chignon, de blote schouder, de beroemde ogen en het zachte snuitje van het jonge hert komen alleen tevoorschijn waar het oppervlak zelf is geopend, een veld van fijne krassen dat het licht opvangt en haar gezicht samenhoudt uit louter helderheid tegen een verder ongeraakt zwart.

Geen verf. Geen print. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd door weghalen in plaats van toevoegen, zodat wat wij als haar gezicht lezen in werkelijkheid een veld van afzonderlijke markeringen is, elk waarvan iets meer licht doorlaat, samen een gelijkenis vormend die getekend in licht zelf lijkt.

Het beeld is altijd aanwezig, bij elk licht, vanuit elke hoek. Maar licht creëert het niet, het verscherpt het. Bij direct licht vangen de krassen het licht en weerkaatsen het, het contrast verdiept, het chignon krijgt gewicht en de vacht van het hertenjong lijkt verder te verzachten in die van haar. Loopt u om het werk heen en het leest anders vanuit elke hoek, zonder het beeld ooit te verliezen of terug te keren naar leegte.

Er zit een stille tederheid ingebouwd in deze koppeling, een van de meest gefotografeerde gezichten van de twintigste eeuw, gevangen niet poserend voor de camera maar eenvoudig iets kleins en vertrouwends tegen zich aan houdend. Het hertenjong weet niet wie zij is. Het kent alleen de warmte van haar hals. Dat onbewakte moment, ontdaan van glamour, is wat het werk behoudt, en wat het weghalen van materiaal laat verschijnen.

Van de andere kant van een ruimte leest het portret als rustig en heel, bijna fotografisch in zijn stilte. Stapt u dichterbij en die zekerheid lost op in een veld van afzonderlijke krassen, elk te klein om op zichzelf betekenis te dragen, samen een gezicht vormend dat stil lijkt te staan net lang genoeg om gezien te worden.

Dit werk zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelding wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of print. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Sommige gezichten hebben geen kleur nodig. Alleen licht, en wat is weggenomen om het te vinden."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.